Sunday, September 8, 2013

අද දවස හරි රහයි


හෙට බස්සිගෙ උපාධි ප්‍රදානෝත්සවය. බොසාගෙන් නිවාඩු ඉල්ලලා පච වෙන එකෙත් සීමාවක් තියෙන්න ඕනෙ නිසා බස්සි මේ සතියේ සෙනසුරාදාත් වැඩ කලා. බස්සිව බස් එකට නග්ගවන්නයි කියල බස්සාත් ආවේ බස්සි බෑග් මලු එක්ක කොටුවේ පේවුමන්ට් එකේ කරණමක් ගහාවි කියන බයෙන් වෙන්න ඕනෙ.





 
"බස්සෝ...."

"හ්ම්ම්ම්......................." බස්සා සුපුරුදු පිලිවදන දෙනවා.

"අනේ මාව කටුනායකටම ඇරලවන්නකෝ......."

"අද මට වැඩ ගොඩයිනෙ බබා..."

"අනේ බස්සෝ.... ඔයාගෙ පුංචි හුරතල් බස්සි කටුනායකට යනකම් පාලුවෙ යයි. පව්."

බස්සි තොඳොල් වෙවී බටර් පාර ගාන්නේ බස්සාගේ හිත උණු වෙයි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්. ඇත්තටම ඒ අහන බස්සාගෙ හිතත් මොළොක් වෙනවා.

"හා එහෙනම් ඉතින් යමුකො."


පිටකොටුවෙ පෙට්ටි කඩේකින් බස්සයි බස්සියි කීරවඩේ ගන්නවා. ඌරන්ට මොන සෞඛ්‍යද?? පෙට්ටි කඩේකින් ගත්ත කඩචෝරුවක් බෝක්කු ගැට්ටක් උඩ වාඩි වෙලා හෙමින් හෙමින් රසවිඳිනකොට දැනෙන ෆන් එක තරු පහේ හෝටල් වල තියේද?


කොටුවෙන් 187 බස් එකට නැගපු ගමන් ගෙදරින් කෝල් එක ආවෙ හරියට බලා උන්නා වාගෙ.

"තාත්තෙ මම තනියම නෙමෙයි බස්සත් එක්කමයි එන්නෙ." කියලා කට ගන්න ලැබුනෙ නෑ...

"කොච්චර හොඳද? එහෙ ඇවිත් තේ ටිකක් එහෙම බීලා යන්න බැරියැයි." තාත්තා බස්සිගේ වැඩවලට කොයි වෙලාවෙත් ෆුල් සපෝට් නෙව.


කොටුවෙ ඉඳන් කටුනායකට බස් ගමන සුන්දර අත්දැකීමක් නෙමෙයි. තැනින් තැන අධිවේගී මාර්ගයේ ඉදිකිරීම් කටයුතු නිසා ගමනාගමනයට උදලු වැටෙනවා. ආසියාවේ ආශ්චර්ය දකින්න නම් ටිකක් දුක් විඳින්නෙ නැතුවත් බෑ නෙව.




 
උදේ ඉඳන් සැරින් සැරේ කොළඹට වැටුන චුරු චුරු වැස්ස නැවතිලා. හීන් අවු රැල්ලක් බස් එකේ කවුලුවෙන් එබිකම් කරනවා. ඉර හිනාවෙනව බලන්න බස්සි ආසයි. බස්සි ජනෙල් තිරය මෑත් කරනවා. එහාපැත්තෙ සීට් එකේ ඉන්න අංකල් කෙනෙක් ඒ දිහා බලලා හීනියට ඔරවනවා. නතිං ටු ඩූ අංකල්. බස්සි එක්ක එක බස් එකේ යන්න වුනොත් ඔහොම තමයි.


කටුනායකින් බස්සිව තාත්තට බාර දීලා බස්සා බෝඩිමට යන්නයි හැදුවෙ. ඒව කොහෙද බස්සියි තාත්තයි එක්ක. බස්සාව තේ බීලා යමු කියලා නග්ග ගත්තා ඉස්සරහින්ම.  මගදී තාත්තා පොළට ගිහින් එන්න නැවැත්තුවාම බස්සි බස්සාට නේල් ආර්ට් දාන හැටි ගැන පාඩමක් කියාදුන්නා. හ්ම්ම්... බස්ස ගෝලයත් නරකම නෑ. උනන්දුවෙන් තාත්ත එනකල්ම ට්‍රයි කලා පිට යන්නෙ නැතුව කියුටෙක්ස් තවරන හැටි ඉගෙනගන්ට.


ගෙදර ඇවිත් තේ බීලා එහෙම බස්සි ක්ලාස් ගිහින් හිටපු නගාට එස්.එම්.එස්. එකක් කෙටුවෙ බස්සත් ඇවිත් ඉන්න බව දැනුම් දෙන්නයි. අහෝ එයින් වූ ආශ්චර්යක මහත!! එස්. එම්. එස්. එක ලැබුන සැනෙන් නගාගේ හවස පංතියේ සර්ට අසනීප වෙලා නගා වරුවෙන් ගෙදර ආවා නෙව.


"මට ඕර්ගන් එක ප්ලේ කරලා පෙන්නන්නකෝ...." බස්සා හදන්නෙ මගේ සායම යවන්ට තමයි. බෑ කියල පච වෙනවද? හැකියාව පෙන්නලා පච වෙනවද? යාන්තම් සිංදු දෙක තුනක් කොටාගෙන (නිල් අහස් තලේ ද ඇතුලුව.) ජාමෙ බේර ගත්තා.


 


කීබෝඩ් එක උඩ දුවන බස්සිගෙ ඇඟිලි උඩින් අත යවමින් බස්සත් ප්ලේ කරන්න ඉගෙනගන්නයි සූදානම. සංගීත පාඩමෙන් එහාට ගිහින් ඇඟිලි තුඩු එකිනෙක පැටලෙන ඒ මොහොත සංගීතයට වඩා රසවත්.


පැය දෙකක් විතර කී බෝඩ් එකයි වයලින් එකයි කුරුටු ගාමින් සිංදු හත අට කියන කොට බස්සට උදේ තිවුන හදිසිය අමතක වෙලා. ඉන් පස්සෙ බස්සයි නංගියි සෙට් වුනේ ෆාස්ට් ඇන්ඩ් ෆියුරියස් බලන්ට.


"පුතේ බත් කමු." බස්සිගේ අම්මා දොර රෙද්ද මෑත් කරලා කාමරේට එබෙනවා.

"දැන්ම බෑ අම්මා. ෆිල්ම් එක ඉවරත් නෑ." බස්සිගෙ නගා උත්තර දෙනවා ඇහෙනවා.

"මම ඇහුවෙ පුතාගෙන්."

නගාගෙ මූණ ඥුක් වෙලා යන හැටි බස්සිට මැවිලා පේනවා. අම්මලා කොහොමත් වැඩිපුර ආදරේ පුතාලට නෙව. ඒ නිසා බස්සා අපේ අම්මගෙ ආදරේ හොරා අරන්.


දවල්ට බයි එහෙම කාල බස්සා ආයෙත් වතාවක් "තව ටිකකින් යන්න ඕනෑ" බව ප්‍රකාශයට පත් කලා. ඒත් එක්කම නගා බස්සාව ඇදගෙන ගියේ අලුතෙන් ගත්ත පොත් වගයක් පෙන්නන්න. පොත් පෙරල පෙරලා ඇඳේ වැටිලා තුන්දෙනාම ඔහේ පච කියකියා හිටියා හරිම නිදහසේ. බස්සි බස්සාගෙ ඔඩොක්කුවෙන් ඔලුව තියාගන්නවා දැකලා නගා ඇස් දෙකත් වහගෙන. අපි හොඳ ළමයි බව ඒකා දන්නෙ නැතුවද කොහෙද?  බස්සා නාගෙන ආපු බස්සිගෙ කොණ්ඩෙත් ඩ්‍රයි කරලා දුන්නා ඒ අතරෙ.


හවස තේ බීලා බස්සා යන්න පිටත් වෙනකොට බස්සිත් ආවා තාත්තත් එක්ක බස්සාව මගට ඇරලවන්ට. හෙට උදේම BMICH එන පොරොන්දුවත් එක්ක බස්සා පිටත් වුනා.


කොහොමින් කොහොම හරි බස්සිව උදේ කොටුවෙන් බස් එකට නග්ගන්න කියලා ආපු බස්සා ආපහු යනකොට හයත් පහුවෙලා. දැන් තමයි ඕං බස්සා බෝඩිමට ගියාය කියලා කෝල් එක ආවෙ.






සුන්දරම දවසක්. වැඩ පාලු වුනාට කමක් නෑ බස්සෝ. බස්සි අද ගොඩාක් සතුටෙන්.


Friday, September 6, 2013

බයිට්


බයිට් වීම සහ බයිට් කිරීම ගැන පහුගිය දිනවලදී මහා විසාල කළබගෑනියක් අහන්නට, දකින්නට ලැබුනේය. බස්සිට මතක හැටියට නම් බයිට් කිරීම කියන ක්‍රියාපදය සිංහල වදන් පොතට එක්කාසු වූයේ දැනට අවුරුදු දහයකට පහළොවකට කලින්ය.

අපේ තාත්තා නම් බයිට් එක කියන්නේ යාලුවොත් එක්ක සෙට් වී මදුවිතක් තොලගාන විට ගන්නා කටගැස්මට ය. තාත්තා බයිට් ඉල්ලනකොට අම්මාගේ මූණ නම් බලන්ට ලස්සනය. බයිට් වලින් බස්සි කැමතිම එළවලු බයිට් එක සහ සුදුලූණු බයිට් එකටය. මඤ්ඤොක්කා පෙති හීනිවට කපා, ලුණු වතුරේ දමා, ගැඹුරු තෙලේ බැද ගෙන, ඒකට ලුණු කුඩු සහ ගම්මිරිස් කුඩු ඉහගත්තාමත් මරු බයිට් එකක් ලැබෙන්නේය. බස්සිට වගේම බස්සාටත් බයිට් ලොරියකට වුනත් වගකියන්නට පුලුවන්ය.




 
ඉස්කෝලෙ කාලේ ජොලියට යාලුවන්ට ඉඳහිටලා අහිංසක බයිටක් දුන්නා මතකය. උන්ව බයිට් කරන්නට ගොස් අපි ඇදගෙන නා ගත් අවස්ථාද නැතුවාම නොවේය.


ඒ ලෙවල් පන්තියේදි දවසක් බස්සිගේ ගජයෙක් වූ "බැටිස්ටාර්" (ඒ උගේ නික් නේම් එකය.) ඇබ්සන්ට් වුනේය. බස්සිලාගේ ක්ලික් එකේ උන් ඌට ගොන් බයිටක් දෙන්නට ප්ලෑන් කලේය. ප්ලෑනේ හැටියට ක්ලික් එකේ අනිත් උන් අට දෙනාම බැටිස්ටාර්ට විනාඩි දහයෙන් දහයට කෝල් කල යුතුය. කෝල් කර උදේ රැස්වීම වෙලාවේ ප්‍රින්සිපල් මයික් එකෙන් ගමටම ඇහෙන්න කෑ ගසා ඒකාව සෙවූ බවට පචයක් කෙලිය යුතුය.




වැඩි හොඳට කට්ටිය පැලෑන කොළයකද සටහන් කලේ මේ විදියටය.

6.30 - මලියා
6.40 - කිරිහාමි
6.50 - දුකා
7.00 - රේ මිස්ටීරියෝ
7.10 - නෝ ලිමිට්
7.20 - ලිමිට්
7.30 - රඟ සොබා
7.40 - ඩිලූ



අනේ ඉතින් පෙරුම් පුරා ගෙදර ගිහින් 6.30ට මලියා බැටිස්ටාර්ට කෝල් කොරන්නට හදන විට උගේ ලයින් එක එන්ගේජ් ය. මලියා ටිකක් සිහිකල්පනාව ඇති එකා නිසා 6.35 වනතුරු ට්‍රයි කර වැඩේ අත් ඇරියේ 7.50 ට ලිස්ට් එකේ අන්තිමට වැඩේ දෙන්න හිතාගෙනය.


6.40ට කිරිහාමියා තමන්ගේ වාරය ලබාගත්තේය.



 
"හෙලෝ..."

"හෙලෝ බැටියා. මම කිරිහාමි කතා කරන්නෙ. ඇයි අද ආවෙ නැත්තෙ??"

"කම්මැලි හිතුනා මචං. මොකෝ මේ තකහනියෙම කෝල් කලේ? මං ඊයෙත් උඹලට කියලනෙ ආවෙ අද එන්නෙ නෑ කියල."

"මේ.... මේ.... නිකම් අනේ.... නෑ නෑ. ඔයාට අද සිස්ටර් එසෙම්බ්ලි එකේදි බැන්නා ටිකක්. බය වෙන්න එපා. හෙට උදෙන්ම ඔෆිස් එකට එන්න කියන්න කිවුවා."

"මට?? අනේ පලයන් යන්න."

"ඇයි අනේ ඔයාට මලියාත් හය හමාරට කෝල් කරලා කිවුව නේද? ඔයාට ඒත් ෂුවර් නැද්ද? තව ටිකකින් දුකා කෝල් කලාම අහන්න බොරුනම්."

 
ඉන් එහාට අපි හත්දෙනාට වුන හරිය කියන්නට වචන නැත. කිරිහාමියා තමන්ට සුදුසුම නම කිරිහාමි බව නැවත වතාවක් ඔප්පු කලේත්, ඌත් නාගෙන අපිවත් නෑව්වේත් එහෙමය.


කැම්පස් එන්නට පටන් ගත්තුම කාලයේ විකාශය වූ එයාර්ටෙල් ඇඩ් එකකින් "බයිට් ෆ්‍රෙන්ඩා" යනුවෙන් අලුත් වචනයක් හඳුන්වා දී තිවුනු ආකාරය මතකය. අපි නම් එක එකාව මාරුවෙන් මාරුවට බයිට් කර අපිද ඉඳහිට බයිට් වනවා මිසක් එකෙක්ට "බයිට් ෆ්‍රෙන්ඩා" ලෙස ඔටුනු පලන්දා නැත්තේය.


ඔය කාලයේම බයිට් කලාව මාධයටත් රිංගන්නට විය. බස්සිට මතක විදියට නම් කෝල් කර බයිට් කිරීම මුලින්ම පටන් ගත්තේ "සිරස එෆ්.එම්." එකේ "දහසක් මල්" වැඩසටහනෙන්ය. ඉන්පසුව ආපු පට්ටම එෆ්.එම්. බයිට් එක "හූ ඊස් ස්පීකිං - විත් පැස්බරා" ය.




සජීවීව විකාශය වූ මේ වැඩසටහන් වලදී බයිට් වූයේ බයිටට ඉලක්ක වූ පුද්ගලයා පමණක්ම නෙමේය. බයිට දෙන නිවේදකයා හෝ නිවේදිකාව ඇදගෙන නාපු අවස්ථා ඕනෑ තරම්ය. ඒවාද එඩිට් නොකර නැවත විකාශය කරන්නට තරම් උන් නිහතමානීද වූහ. සමහර උන් අමු සිංහලෙන් බැණ අඬගැසූ අවස්ථාද, එවිට බැනුම උඩින් වහවහා වෙළඳ දැන්වීමක් විකාශය කල අවස්ථාද එමටය.

එහෙත් ටෙලිවිශන් බයිට් කලාව ඉන් අඩියක් ඉදිරියට තබා ඇත්තේය. ඒ තබන ලද අඩියේ සදාචාරාත්මක භාවය පිළිබඳ හිතට දැනෙන්නේ කුකුසක්ය. එකෙක් දෙන්නෙක් මලත් තමන්ගේ නාලිකාවට හිට්ස් වැඩිවෙනවානම් ඒ ඇති වාගේය.




ළඟම මිතුරෙක්ට බයිටක් දෙන්නේ ඒකා සිටින තත්වය ගැනත්, බයිටේ කැපෑසිටිය ගැනත් අවබෝධයක් සහිතවය. අපි ඊයේ බූට් එකක් කාපු යාලුවාට, උදේ විභාගේ ෆේල් බව දැනගත් යාලුවාට, උණ ගැනී ඉස්පිරිතාලේ යන යාලුවාට බයිට් දෙන්නට යන්නේ නැත.


ඒකට කියන්නේ විහිලු නොදන්නාකමවත්, බුම්මට්ටකමවත් නෙමේය. ඒ මනුස්සකමය.

Wednesday, September 4, 2013

හතළිස් හතරවෙනි කොටස : ගෙදරට කොටුවීම



වෙනදා වාගෙ නෙමෙයි කැම්පස් එකේ නිවාඩු ලැබිලා ගෙදර ආව බස්සිට දැනුනෙ පුදුමාකාර පාළුවක්, තනිකමක්. උදේ ඇහැරුනාම මතක් වෙන්නෙ බස්සා එක්ක කෝල් කරකර කැම්පස් යන්න ලෑස්ති වෙන හැටි. කන්න බොන්න ගියත් එහෙමයි. බස්සාව සහ සුපුරුදු ෆිශ් පේස්ට්‍රිය මතක් වෙනවා නිතරම. ඇයි ඉතින් බස්සිගෙ අම්මා පේස්ට්‍රි කෑම තරයේ හෙලා දකිනවා නෙව.

ඒත් බස්සාට කෝල් කරන්න වෙන එකක් නැහැ කියලා දුක් වුනේ බොරුවට කියලා බස්සිට දවස් දෙක තුනකින්ම තේරුනා. උදේ වරුවෙ ගෙදර හිටියෙ බස්සියි, බලු පැටියයි, පූසො හත්දෙනයි විතරයි. ඉතින් බස්සිට දවල් දෙකහමාර වෙනකම් හිතේ හැටියට බස්සා එක්ක කිචිබිචි ගගා ඉන්න අවස්ථාව ලැබුනා.

බස්සි ගෙදර ඉන්නෙ තනියෙන් වුනාට බස්සාගෙ තාත්තයි මල්ලියි දෙන්නාම ඒ දවස්වල හිටියෙ ගෙදර. ඒ නිසා බස්සිට තරම් නිදහසේ කතාකරන්න බස්සාට පුලුවන් වුනේ නෑ.

කොහොමින් කොහොම හරි බස්සා සහ මොබයිල් එක අතර වෙනදාට වඩා බරපතල සම්බන්ධයක් තියෙන බව මුලින්ම දැනගෙන තිවුනෙ බස්සාගෙ මලයණ්ඩි.

පොර ඒ බව මාධ්‍යට ප්‍රකාශ කලේ ඉන් පස්සෙ බස්සා බස්සිට කෝල් කරන හැම වතාවකදිම ළඟට ඇවිත් මල් වට්ටියක් අල්ලාගෙන සිටීමෙන්.

බස්සා ඒ කිසිවකින් නොසැලී දවල් වරුවෙම බස්සිට කෝල් කරනවා. හවසට නම් බස්සාටයි බස්සිටයි දෙන්නාටම වැඩ. බස්සා කෝඩ් අමුණනවා. බස්සි ගජේන්ද්‍ර සර්ගෙ හෝම්වර්ක් එක්ක ඔට්ටු වෙනවා. ඉන් පස්සෙ අම්මාට උදව් වෙන්නත් පැය දෙකතුනක්වත් යනවානෙ.

රෑ අටහමාර නවය වෙනකොට බස්සි කතා කවුලුව ළඟට සේන්දු වෙනවා.

බස්සා කවුලුවෙන් එහා පැත්තෙත්, බස්සි කවුලුවෙන් මෙහා පැත්තෙත් ඉඳගෙන පාන්දර දෙක, තුන විතර වෙනකම් කියව කියවා ඉන්නවා. බස්සිට බස්සාව හැබැහින් දැකගන්න නොලැබෙන එක නම් ලොකු අඩුවක්. ඒත් බස්සිගෙ පාලුව නැති කරන්න බස්සා හැම වෙලාවෙම උත්සාහ කරනවා.

Monday, September 2, 2013

මාලුවෝ ඉගිල්ලෙනු කියැවූවෙමි.... (Flying Fish)


ඉගිල්ලෙන මාලුවන්ට ලංකාවේ පාලකයෝ මෙච්චර අකැමති මන්දැයි දැනගැනීමට බස්සිට තිවුනේ මාරම කුතුහලයකි.  ඒ නිසාම ඉගිල්ලෙන මාලුවෝ ලින්ක් එකක් ඇතුලෙන් හොරෙන් හොරෙන් ජාලයේ ඉගිල්ලෙන දවස උදාවෙනතුරු බස්සි ඇඟිලි ගනිමින් උන්නේය. ගිය සතියේ මාලු ටික ඉගිල්ලෙනු අහම්බෙන් දුටු කල බස්සි වහවහා බස්සා ලවා මාලු ටික බා ගත්තේය.




බස්සි තුන් වතාවක් ඉගිල්ලෙන මාලුවෝ බැලුවේය. ඒත් මදිය. බලන බලන හැම වතාවකම අලුතින් කියැවීමට යමක් මාලුවන් තුල අන්තර්ගත බව දකින්නේය.  විද්‍යාවට හුරු වුන බස්සිගේ ඇහැට සිනමා පටයේ සියුම් තැන් එකවර රහ බලන්නට අසීරු නිසාද විය හැක.  එහෙම නැත්නම් ඒ සංජීව පුෂ්පකුමාර "නමැති පුද්ගලයා" ගේ (අයි. ටී. එන්. නාලිකාව ඔහුට ආමන්ත්‍රනය කරන්නේ එහෙමය.) හැකියාව වෙන්නට ඇත.

සිනමාපටය තහනම් කිරීමට මූලික හේතුව එමගින් රණවිරුවන්ට අපහාස වීම නොව, ගයේෂාගේ සහ සම්පත්ගේ ලිංගික හැසිරීම් සහිත දර්ශනය යැයිද එක එකා තැන තැන කසු කුසු ගාන්නේය.  එවැනි අවස්ථාවක රඟදැක්වෙන ලිංගික දර්ශනය නරඹා මොලේ කුරුවල් කර ගන්නට තරම් පහත් මානසිකත්වයක් ඇති රැඟුම් පාලක මණ්ඩලයක් ගැන අපි කම්පා විය යුත්තෙමුය.




ලිංගිකත්වය කුණුහරුපයක් කොට කහල ගොඩට දැමූ රැඟුම් පාලකයන්ට පින් සිදු වන්නට එයට නව කියැවීමක් දුන් සිනමාපට බොහොමයක් නැරඹීමේ අවස්ථාව අහිමි වූ අපි අවාසනාවන්තයෝ වන්නෙමුය. "කර්ම" සහ "නිකිණි වැස්ස" ඒ පවෙන් මිදුනේ අපේ වාසනාවටය. 


සිනමා පටය නරඹන විට බස්සිගේ එක් පූර්ව නිගමනයක් වැරදි බව වැටහුනි.  ලංකාවේ පාලකයෝ ඉගිල්ලෙන මාලුවන්ට අකැමති නැත. උන් ඉගිල්ලෙන මාලුවන්ට බයය.  මාලු ඉගිල්ලෙද්දී තමන්ට හෙණ වදීවියැයි බයක් ඇතිවීම අතිශය සාධාරණය.


මාලු ඉගිල්ලෙන්නට තැත් කරන්නේ ජනවාර්ගික යුධ සමයේ මිලිටරිකරණය වූ මායිම් ගම්මානයකය..  සංජීව කියා ඇත්තේ යුද්ධයේ දුමාරයෙන් වැසීගිය කටුක ඇත්තය. ඒ ඇත්ත තිත්තය.

 
ඉගිල්ලෙන මාලුවෝ දකින කල එය "ගාමණී" සිනමා පටය සමග සසඳන්නට සිත යොමු වන්නේ නිරායාසයෙන්ය. "ගාමණී" ට අනුව අපේ හමුදාවේ ඉන්නේ කාකි ඇඳුමෙන් වෙස්වලාගත් දෙවිවරුය. උන් හා සටන් වදින්නේ එල්. ටී. ටී. ඊ. යක්ෂයන්ය. දෙවිවරුන්ගේ කෙරුවාව ඊයේ පෙරේදා රතුපස්වලදී ලෝකයටම පෙනී යන්නට ඇත.


සංජීවට අනුව උනුත් එකය, මුනුත් එකය. නමුත් කැලේට හැදුනු උන්ට වඩා, නිසි පුහුණුවකින් පසු අවි අතට ගත් මුන් තරමක් හොඳය. ඇත්ත ඒකය. එතනවත්, මෙතනවත් දෙවිවරු නැත්තේය.

 
යුද්ධයෙන් පීඩා විඳින්නේ ගෙවල් දොරවල් විනාශ වී අවතැන් වූ ජනතාව් පමණකැයිද, ඔවුන් පමණක්මැයිද යන මතය අවුරුදු ගනනාවක් තිස්සේ අපේ මොළගෙඩි තුලට ඔබ්බවා ඇත්තේය. යුද්ධයේ අතුරු ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හටගන්නා මානසික අවතැන්වීම පෙරකී සාමාජීය අවතැන්වීමට වඩා දසදහස් ගුණයකින් බිහිසුණු බැවු ඉගිල්ලෙන මාලුවෝ පසක් කර දෙන්නේය. ඔවුන් කෙසේ යන්නේද, කොහි යන්නේද, අවසානය කිමෙක්ද නොදත් මානසික අවතැනුන්ය. රියදුරු නැති බස් රියක් තුල සිනමාපටයේ ප්‍රධාන චරිත තුන ඉදිරියට ඇදෙනු දකින විට හිත කීරිගැහෙන්නේ එබැවින්ය. ඉගිල්ලෙන මාලුවන්ගේ අවසානය ඔවුන්ටත් රහසක්ය.





 
කතාව ලියා නැති නිසා කස්ටිය බස්සිට පලු යන්නට බනිනවාද විය හැක. පහත ලින්ක් එකෙන් මාලුන්ව බාගෙන ඔබේම ඇහෙන් සිනමාපටය කියවන එක වටිනවාය. කියැවීම හමාර වූ කල ඔලුවට පොල්ලකින් ගැසුවාක් බඳු මහා අසරණ හැඟීමක් දැනෙන එකනම් ඒකාන්තය.

Sunday, September 1, 2013

නිවැරදි කිරීමක්




කැම්පස් යන කාට කාටත් අනිවාර්යයෙන්ම උරුම වෙන දෙයක් තමයි කාඩ් එක කියන්නෙ. කැම්පස් ජීවිතේදි සැබෑ නම පාවිච්චි වෙන්නෙ හරිම අඩුවෙන්. ගොඩක් වෙලාවට අපි අවුරුදු තුන හතරක් ළඟින් ආශ්‍රය කරපු යාලුවන්ව පවා නමින් අඳුනනවා අඩුයි. කාඩ් එක කියාපුවාම තමයි ටක් ගාලා පුද්ගලයාව මීටරේ මාර්ක් වෙන්නෙ.

බස්සිට වගේම බස්සාටත් කැම්පස් එකෙන් උරුම වෙච්ච කාඩ් තිවුනා. අපේ බස්සාට කැම්පස් එකෙන් උරුම වුන කාඩ් එක තමයි DJ. එහෙම නැතිව "බස්සා" කියන එක එහෙම නෙමෙයි.

ඔයාල බලනව ඇති මොනවද බස්සි මේ කියවන පිස්සු විකාර කියලා.

මේකයි සීන් එක.

බස්සිගේ බැචෙක් ඉන්නවා එයාගෙ කැම්පස් එකේ කාඩ් එක තමයි "බස්සා". මගේ බස්සාට මේ නම දැම්මෙ මම නෙව. ඉතින් අපේ බැචාල කස්ටියක් පොඩි වැරදි වැටහීමක් ඇති කරගෙනලු මම මේ අකුරු කරන්නෙ අපේ බැච් එකේ බස්සා ගැනයි කියලා.

ඉතින් අපේ බැච් එකේ බස්සට අර යාලුවන්ගෙන් මල කරදරේලු. කස්ටිය ඒකාගෙන් "ගොඩ ගිය පාටි" ඉල්ලනවලු.

මෙහෙම අටමගලක් වෙයි කියලා බස්සි හීනෙකින්වත් හිතුවෙ නැහැ නෙව. ඒකනෙ මෙතෙක් කල් 'නම් ගම් මනංකල්පිතයි' පදනම මත බස්සිගේ ආදර අන්දරය ලියාගෙන ගියෙ.


මොනා කරන්නද ඉතින්. තව පොඩ්ඩෙන් කස්ටියම රටපටළගෙන මල මගුළක් වෙනවා. ඒකාව උස්සගෙන ගිහින් බකට් පොකුණට අතඇරියනම් එහෙම!!!

දැන් හරිනෙ. අපේ බැචාට පාරෙ බැහැල යන්න පුලුවන් දැන් නිදහසේ.....



Saturday, August 31, 2013

හිම රෝස මල





මගේ සැමියා පරිඝනක ඉංජිනේරුවෙක්. මම එයාගෙ නොසැලෙන පෞරුෂත්වයට ගොඩක් ආදරය කලා. එයාගෙ පුළුල් උරහිසට හේත්තු වෙලා ඉන්නකොට දැනෙන උණුසුම් හැඟීම මගේ ජීවිතයට ගෙනාවෙ වචනයෙන් විස්තර කරන්න බැරි තරමේ මිහිරියාවක්.


අපි අවුරුදු තුනක් පුරාවට පෙම්වතුන් වෙලා හිටියා. අවුරුදු දෙකකට කලින් අපි විවාහ වුනා.

 

මම මේක කියන්නෙ හරිම කනස්සල්ලෙන්. ඒත් මම දැන් ඉන්නෙ ඒ තීරණය ගැන කලකිරීමෙන්. හොඳටම කලකිරීමෙන්. මම එයාට ආදරේ කරපු හේතු සේරම දැන් මාව නොසන්සුන් කරවනව.


මම ගොඩක් සංවේදී කෙල්ලෙක්. මම කැමති බොළඳ ආදර කතා වලට. පොඩි එකෙක් සීනිබෝල ඉල්ලනවා වාගෙ මගේ හිතත් ඒ බොළඳ ආදරේ ඉල්ලනවා.

 

මගේ සැමියා, එයා ගැන තවත් මොනවද මට කියන්න ඉතුරු වෙලා තියෙන්නෙ. එයාගෙ ජීවිතෙත් හරියට තවත් එක පරිඝනක වැඩසටහනක් වගෙයි. ආදරේ.... හ්ම්ම්ම්... එයා මොනවද දන්නෙ ආදරේ ගැන.




මට මේක තවත් දරාගෙන ඉන්න බැරිවුනා. මම දික්කසාද වෙනවා. ආදරේ ගැන නොදන්න රොබෝ කෙනෙක් වගේ හැසිරෙන මේ මනුස්සයාගෙන් වෙන් වෙලා මට මගේම ලෝකයක් ගොඩනගා ගන්න තවත් කල් තියෙනවා. මට තවම විසි අටයි. ප්‍රමාද වෙන්න හොඳ නෑ.

"මට ඔයාගෙන් දික්කසාද වෙන්න ඕනෙ." එදා රෑ කෑම වෙලාවෙදි මම එයාට කියලා දැම්මෙ හරිම සැහැල්ලුවෙන්.

එයා කන්න ගත්තු බත් කට ආපහු පිඟානට වැටුනා. පුදුමෙන් වගේ මා දිහා බලාන ඉඳපු එයා අමාරුවෙන් වචනයක් පිටකරගත්තා.

"ඇයි?"

"මට මේක ඇතිවෙලා. ඔයා හිතන්නෙ ඔයාගෙ සොෆ්ට්වෙයාර් වලට වගේ මේ ලෝකෙ හැම දේටම හේතු තියෙනවා කියලද? හේතුවක් නෑ. මට ඔයාව එපා වෙලා. මට මේ ජීවිතේ තිත්ත වෙලා. එච්චරයි."



එයා මුලු රෑම ඇහැරිලා ඉන්න ඇති. මට ඒ පැය දෙකතුනට එයාව තවත් එපා වුනා. තීරණයක් ගන්න කොන්ද පණ නැති මිනිහෙක්. මම රෑ එකොළහට විතර නිදාගන්න ඇඳට ගොඩ වුනේ හරිම කළකිරීමෙන්.



"ඔයාගෙ තීරණේ වෙනස් කරන්න මම මොනවද බබා කරන්න ඕනෙ?" එයා ඇහුවා. ඇස් දෙක රතු පාට වෙලා. එයා මේ තරම් දුර්වලද?

"හොඳයි. මෙන්න ඔයාගෙ අන්තිම අවස්ථාව. මම ප්‍රශ්ණයක් අහන්නම්. ඔයාගෙ පිළිතුර මත හැමදේම තීරණය වෙනවා." මං කිවුවා.



"මෙහෙම හිතමු. මම ආසම කරන හිම රෝස මලක් පිපිල තියෙනවා කඳු ප්‍රපාතෙක. එතනට යන ඕනෙම කෙනෙක් පහලට වැටිල මැරෙන්න වුනත් පුලුවන්. ගමන අවදානම්. මම ඔයාගෙන් ඉල්ලනවා ඒ හිම රෝස මල. ඔයා මොකද කරන්නෙ?"



එයා ඇහිපිය නොගහා මගෙ මූණ දිහා බලන් හිටියෙ හරියට පොඩි දරුවෙක් වගේ.

"මම ඔයාට හෙට උත්තරයක් දෙන්නම්." එයා මිමිනුවා.






ඒ වචනත් එක්ක මගේ අන්තිම බලාපොරොත්තුවත් කඩාගෙන වැටුනා. අපේ ආදරේ ගැටගහලා තිවුන අන්තිම නූල් පටත් බිඳිලා ගියා වගෙයි මට දැනුනෙ.

පහුවෙනිදා උදේ මම ඇහැරෙනකොට එයා ගෙදර හිටියෙ නෑ. මේසෙ උඩ කිරි වීදුරුවකට යට කරලා මගේ නම ලියපු කඩදාසියක් තිවුනා. මම කලබලෙන් ඒක දිග ඇරියා.

 

මගේ පුංචි කෙල්ල,

මට ඔයාට ඒ හිම රෝස මල කඩලා දෙන්න වෙන්නෙ නෑ. අනේ දැන්මම මේක ඉරලා විසි කරන්න එපා. මට ඒ ඇයි කියලා පැහැදිලි කරන්න අවස්ථාවක් දෙන්න.


 

පළවෙනි පේලිය කියෙවුව ගමන් මට හිතුනෙම ඒක ගුලි කරලා ලිපට දාන්න. ඒත් මම දිගටම ලියුම කියවාගෙන ගියා.


ඔයා ලැප් එකේ වැඩක් කලොත් සොෆ්ට්වෙයාර් ටික ඩවුන් කරගෙන තමයි නවතින්නෙ. ඊට පස්සෙ පුංචි බබෙක් වගේ ලැප් එකට ගගහා අඬනවා. මට මගේ ඇඟිලි ටික පරෙස්සම් කරගන්න වෙනවා ඒ සොෆ්ට්වෙයාර් ටික රිස්ටෝර් කරලා ඔයාව සනසවන්න.

ඔයා පහුගිය අවුරුදු දෙකට කී පාරක් ගෙදර යතුරු අමතක කරලා ගියාද කෙල්ලෙ. ඔයා එන්න කලින් දුවගෙන ඇවිත් දොර ඇරලා දෙන්න මට මගෙ කකුල් දෙක පරෙස්සම් කරගන්න වෙනවා නේද?

මාසෙකට සැරයක් ඔයා බංඩිය රිදෙනවා කියලා කෙඳිරි ගානකොට, ඇඳේ පෙරළිලා කඳුලු පුරෝගෙන බලන් ඉන්නකොට, ඔයාගෙ බංඩිය මසාජ් කරලා වේදනාව අඩු කරන්න මට මගේ අත් දෙක පරෙස්සම් කරගන්න වෙනවා.

මම කොච්චරවත් ඔයාට කියනවා මුලු දවසෙම ටී.වී. එකටයි ලැප් එකටයි එබීගෙන ඉන්න එපා කියල. ඔයා අහන්නෙම නෑ නෙ. ඒ හින්දා මට මගෙ ඇස් දෙක පරෙස්සම් කරගන්න වෙනවා ඔයා වෙනුවෙන්. එතකොට අපි වයසට ගිය දවසට මට පුලුවන් නෙ ඔයාගෙ නියපොතු කපලා දෙන්න. සුදු කෙස් ගස් එහෙන් මෙහෙන් මතුවෙන කාලෙට ඒව ගලවලා දාන්න. 

ඔයාගෙ අතින් අල්ලගෙන ඇවිදින්න එක්කන් යන්න වෙන කාලෙක ඔයාට පාර දෙපැත්තෙ පිපිලා තියෙන මල්වල පාට කියාදෙන්න. ඒ මල් පෙති ඔයා තරුණ කාලෙ ඔයාගෙ කම්මුල් වල පාට වගේ ලස්සනයි, සිනිඳුයි කියලා ඔයාව හිනා ගස්සන්න..........





ඒ නිසා ඔයාට මම තරමටම ආදරේ කරන තවත් කෙනෙක් ඉන්නව කියලා තහවුරු කරගන්න තාක්කල් මට බැහැ ඒ හිම රෝස මල කඩන්න යන්න. ගිහින් කන්ද පල්ලෙ මැරිල වැටිලා ඔයාව මේ ලෝකෙ තනි කරල දාන්න.
 

මගෙ කඳුලු කැට වැටුන තැන්වල එයාගෙ කුරුමිණි අඬු වාගෙ දිගටි අත් අකුරු බොඳ වෙලා තිවුනා. මම දිගටම කියවාගෙන ගියා.



ඔයා මගේ උත්තරේ කියවලා ඉවරනම්, ඔයා සතුටුනම් ඇවිත් ඉස්සරහා දොර අරින්න. මම හැමදාමත් වගේ ඔයාට කිරි බෝතලේකුයි, පත්තරෙයි අරන් ඇවිත් ඉස්තෝප්පුවට වෙලා ඉන්නවා.

 

මම දුවගෙන ගියා දොර ළඟට. එයා සැකෙන් වගේ මගෙ මූණ දිහා බැලුවා. මම ඉස්සර වගේ ආයෙමත් එයාගෙ පපුවට තුරුලු වෙලා ඇස් දෙක පියාගත්තා. මගේ ඇස් දෙකෙන් ගලාගෙන ගිය කඳුලු කැට එයාගෙ කමිසෙට වැටිලා පැල්ලම් ගැහුනා.




මට හිම රෝසමල වෙනුවට ආදරයත්, ජීවිතයත් ලැබුනා............



Thursday, August 29, 2013

හතළිස් තුන්වෙනි කොටස : හෙටින් පස්සෙ නිවාඩු කාලේ


ඉස්කෝලෙ කාලෙ ඉඳන්ම බස්සි පුරුදු වෙලා හිටියෙ නිවාඩු කාලය එනකම් ඇඟිලි ගනින්නයි. හැමදාම උදේ පාන්දර නැගිටලා, ලෑස්ති වෙලා, ඉස්කෝලෙ යන එකයි, උදේ ඉඳන් හවස් වෙනකම් ඉස්කෝලෙයි, ක්ලාස් වලයි පුටු රත් කරකර ඉගෙනගන්න එකයි මොන දුකක්ද කියලයි බස්සි හිතුවෙ. ඒ කාලෙ කවුරු හරි එකෙක් බස්සිට මෙන්න මෙහෙම පචයක් කියාල තිවුන.

'ඔහොම කට්ට කාගෙන ඉගෙන ගන්න වෙන්නෙ ඉස්කෝලෙ යනකම් විතරයි. මොන ගේමක් හරි දීලා ඒ-ලෙවල් ගොඩ දාගෙන කැම්පස් එකට රිංග ගත්තාට පස්සෙ කිසි අවුලක් නෑ. කැම්පස් වල නෑ නෙ හෝම් වර්ක්, ක්ලාස් වර්ක්. ෆන් එකේ හිටියෑකි අවුරුදු තුන හතරක්. මරු ජීවිතේ ඒකනම්....'

අනෙ අම්මප ඕක කියාපු එකාව මට දැන් අහු වුනානම් එහෙම බලාගන්න තිවුන!

කැම්පස් එකේ හෝම් වර්ක්, ක්ලාස් වර්ක් නෑ. ඇත්ත, ඒකෙ තියෙන්නෙ එසයින්මන්ට්, ලෙක්චර්ස් සහ ලැබ් වර්ක්. ඒ අතින් බැලුවම අර කතාව තරමක් දුරට සාධාරණයි.


කොහොමින් කොහොම හරි බස්සිට පොඩි කාලෙ ඉඳන් අධ්‍යාපනය කෙරෙහි පැවතුන නොනැසෙන උනන්දුව නිසා බස්සි කැම්පස් ජීවිතේ පළවෙනි අවුරුද්ද ගෙවන්නෙත් නිවාඩු කාලෙ එනකම් දවස් ගැනගැන.

ඒත් දැන් තත්වය වෙනස්. කාලය වෙනස් - තාලය අලුත්.

මෙච්චර කාලයක් නිවාඩුවට කැම්පස් එකේ දාලා යන්න අමාරු වුන එකම දේ මිතුරු බැඳීම්. ඒත් දැන් ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් පුදුමකාර විදියට බලගතු බැඳීමක් බස්සිව කැම්පස් එකට හිර කරනවා.

ඒ බැඳීමෙන් දුරස් වෙලා ගවු ගානක් ඈතට යන්න හිත හදාගන්න එක ලේසි නෑ. වෙනදා අන්තිම පේපර් එක ලියලා එක්සෑම් හෝල් එකෙන් එලියට බහිද්දි ඇතිවෙන සැහැල්ලුව එදා හිතේ අහලකවත් තිවුනෙ නෑ.

බස්සත් එක්ක බේස් කැන්ටිමේ වාඩිවෙලා ඉන්නකොට බස්සිගෙ මූණෙන් පුරුදු හිනාව අතුරුදහන් වෙලා ගිහින් තිවුනා.

"ඇයි බස්සියෝ...?" බස්සා ඇහුවෙ හේතුව නොදැන නෙමෙයි.

"මුකුත් නෑ."

"මම හැමදාම කතා කවුලුව ලඟට එන්නම්." බස්සා මගේ අත්ලෙ රටාවකට ඇඟිලි තුඩු දුවවමින් කිවුවා.

"කටහඬ අහන්නවත් වෙන එකක් නෑ...."

"අනේ මැට්ටියේ! ඇයි ගෙදර ගියාම ඔයාගෙ කන් බීරි වෙනවද? මම කෝල් කරල කතා කරන්නම්, ඔයා අහගෙන ඉන්න."



 ඒ අදහස නම් හොඳයි වගේ.

"මට දිගම දිග මැසේජ් එවන්නත් ඕනෙ." බස්සි තවත් ඉල්ලීමක් ඉදිරිපත් කලා. ඒකනම් කරයි කියලා තමයි බය!!

"එවන්නම්කො. ඕකත් වැඩක්ද?"

"ඉරිදට මාව බලන්න ක්ලාස් එක ළඟටත් එනවද?" ඒ ඉල්ලීම නම් ඕනෑවට වඩා වැඩියි කියල බස්සිට හිතුනෙ ප්‍රමාද වෙලා. ඇයි හත්දෙයියනේ පැය පහක් හයක් රස්තියාදු වෙලා ඇවිත්, ක්ලාස් එකේ ඉන්ටවල් වෙලාවට විනාඩි පහළොවක් කතාකරලා යන එක කොරන්න පුලුවන් කාරියක් නෙවෙයි නෙ.

"බලමුකො." බස්සා ඒකටත් බෑ කීවෙනම් නැහැ.


බස්සි මූණට එළියක් කාන්දු වුනා. තාත්තා ගේට්ටුව ගාවට ආවාම බස්සා බස්සිට යන්න දීල ඈතට වෙලා බලාන හිටියා. අතවනලා සමුගන්න අවසරයක් නොලබාම බස්සි බස්සාගෙන් ඈතට ඉගිල්ලිලා ගියා.