Tuesday, September 24, 2013

ඔබ නිදන්න ඔබ නිදන්න - සුවෙන් සැතපිලා




කැම්පස් යන කාලේ බස්සි සාමාන්‍යයෙන් ඇහැරෙන්නේ පාන්දර අටට නමයටය. එහෙම ඇහැරිලාද ලෙක්චර්ස් යන්නට කම්මැලි හිතුනොත් අනිත් පැත්තට හැරී තව පැයක් දෙකක් නිදියනවාය. බස්සා බැම්මක් හෝ බෝක්කුවක් උඩ හාල් වෙන්නට * යෝජනා කලොත් නම් (හාල් වෙනවා කියන්නේ රස්තියාදු වෙනවා කියන එක කැම්පස් භාෂාවෙන් ය.) බොහොම කැමැත්තෙන් යනවාය.

ඒ ගිහිල්ලාත් දවල් ආහාරයෙන් පසු නිදිමත වුනොත් බෝඩිමේ ඇඳ උඩට වාර්තා කරනවාය. නැත්තම් ගිරා ගහ යට බංකුවේ බස්සාගේ ඇකයෙන් හිස තබා සැපට නිදියනවාය.

ඉතින් දවල් දවසේ වැඩි කොටසක් නින්දේ ගතකරන බස්සීට මල පාන්දර වන තෙක් ඇහැරගෙන සිටීම කජුය. බස්සා සමග මුකුලු කරමින් හිඳ කතා කවුලුවෙන් නික්මෙන්නේ පාන්දර තුනට විතරය.

අනේ අසරණ බස්සිට දැන් ඒ සෙල්ලම් දාන්නට බැරිය.  පාසල් කාලයේදිත් කාලසටහනේ කොටු වල හිර නොවී හැකි හැම වෙලාවකම කට්ටි පැන්න බස්සිගේ ජීවිතය නොදැනුවත්වම කාල සටහනකට ප්‍රෝග්‍රෑම් වී ඇත. ඒ අන් කිසිවක් නිසා නොව මේ කෙහෙම්මල් ජොබ් කටු කොරන්නට පටන් ගත් දා පටන්ය.

අලුත් ජොබට නම් යන්නට නිසි වෙලාවක් නැත. ඕනෑ වෙලාවක ඇවිත් පැය අටහමාරක් වැඩ කල යුතුය. ඒත් team එකේ සේරෝම උදෙන් එන නිසා බස්සිටත් ගැලවීමක් නැතිය.

උදේට විනාඩි තිහෙන් යන ගමනට හවස ආපහු එද්දී පැය දෙකක් ගතවෙන්නේය. පාර හවසට ප්‍රසාරණය වෙනවා විය යුතුය.

ඒ ආ කල බෝඩිමේ අල්ලපු කාමර වල උන් පාඩම් කරනවාය. උන් සේරම තාමත් කැම්පස්ය. ඔක්කොටම අක්කා වට්ටක්කාට හතර වටෙන් නැගෙන ලයිට් එළිත්, උන්ගේ කිචිබිචියත් නිසා සැපට නින්ද යන්නේය.

එකෙක් එකම සිංදුව දැන් මාසයක් තිස්සේ එකම තාලෙට වයලින් එකෙන් කුරුටු ගාන්නේය. තව එකෙක් වන්නමක් පුරුදු වෙන්න පටන් ගන්නේ රෑ දහයමාරටය. දෙන්නාම ඉන්නේ අල්ලපු කාමරයේය. අධ්‍යාපනික ඩයල් නිසා බස්සිට කට අරින්ටත් බැරිය.

අහෝ මාගේ නින්ද? බස්සි මේ ප්‍රශ්ණයට විසඳුමක් හොයන්නට බස්සි ස්කොට්ලන්ඩ්යාඩ් එකට බාර දුන්නේය.

මේ තියෙන්නේ ස්කොට්ලන්ඩ්යාඩ් එකෙන් ඊයේ හවස එවන ලද විසඳුමය.






වැඩේ කොපමණ සාර්ථකද යත් බස්සි අද වැඩට යද්දි වෙනදාට වඩා පැයක් පරක්කුය. ගැජමැටික්ස් එකේ කොලිටිය ගැන තව කවර කතාද!! එකම ප්‍රශ්ණය ඔය කනට ගහන ඇබ දෙක නිසා alarm එක ඇහෙනවා හොර වීමය.

ස්කොට්ලන්ඩ්යාඩ් ආරංචි මාරග පවසන පරිදි ගැජමැටික්ස් එක ඉල්ලාගත යුත්තේ සිතූ පැතූ සම්පත් දෙන E-Bay දෙයියාගෙන්ය. දෙයියාගේ පඬුරු ගාස්තුව ඩොලර් දෙකක් තරමේ (රුපියල් දෙසීයක් විතර) සුලු මුදලකි.

ඕං මං දැන්මම එකක් කියන්නම්ය. මේ පෝස්ටුව දැම්මේ ගැජමැටික්ස් එක ගැන නොදන්නා, නින්ද පිළිබඳ මට වාගේ ප්‍රශ්ණ තියෙන කුරුල්ලන් වෙනුවෙන්ය. සියල්ල දත් පඬිවරුන් මා හා උදහස් නොවෙත්වා
ය!!!




ඇඳේම දිගාවී අමාරුවෙන් පෝස්ටුව කෙටුවෙමිය. දැන් නින්දට කාලය උදා වී ඇත. හැමෝටම ගුඩ් නයිට් ය!!!




ප. ලි.

අහස පොළව ඉර හඳ දෙයියන්ට පෙනිච්චාවයි..... බ්ලොගේ දැමීමට සුදුසු "නිදියන කෙල්ලෙක්ගේ" ඇනිමේ රූපයක් ගූගල් කිරීමට මා වි
න්ඳ දුක!!! ඇයි යකෝ මේ ඇනිමේ කෙල්ලන්ට සංවරව දොයියන්න බැරි?


Sunday, September 22, 2013

කොකු ලිපියට පසුවදනක්


මේ පෝස්ට් එක ලියන්න හිතුනෙ බස්සි කාලෙකට කලින් කොකු ගැන ලියාපු පෝස්ට් එකකට පසුවදනක් විදියට. ඒ පෝස්ට් එක අපේ ලොකු මස්සිනා කියවලා ඊයෙ පෙරේදා ඒකට එයා දන්න, කොකු ගැන ලියැවුන කැම්පස් කුරුටු ගී තොගයක්ම කමෙන්ට් කරලා තිවුනා. ඉතිං බස්සි හිතුවා හුදී ජන පහන් සංවේගය උදෙසා ඒ කවි ටික සහ බස්සි විසින් සොයාගත් තවත් කවි කිහිපයක් මෙහෙම පල කරන්න.


මේක කොක්කක් දාගන්න යන කෙනෙක්ව දිරි ගන්වන්න කියන කවියක්ලු,




දහසක් බුදුන් බුදුවන මල් පිපි                යාමේ
යනවා මචං පීනස් තෙල්                 වෙළදාමේ
අද බැරි වුනත් හෙට ලැබ ගමි නුඹ        ප්‍රේමේ
එක් දිනයකින් ගොඩ නැගුවේ නැත     රෝමේ




කොක්කක් ගහනකොට සාමාන්‍යයෙන් පෙරමුණ ගන්නෙ පිරිමි පාර්ශවය නෙව. ඒ ධර්මතාවය හුඟාක් දුරට සරසවි ජීවිතේටත් වලංගුයි. ඉතිං කොක්කක් ගැන හීන දකින ගැහැණු ළමයෙක් කියනවාලු මෙන්න මෙහෙම.





ගණදුර කැටිකර හදවත් කුටියේ
බලා හිඳින්නෙමි තනිය දරා......
ගණදුර දුරලන සඳරැල්ලක් වී
මගේ ලොවට ඔබ වඩින තුරා.....





එහෙම කොකු දාගන්න ට්‍රයි කරලා කරලා හරි නොගිය තැන මෙන්න මෙහෙම කියනවාලු.

ගත ඇත සිත නැත
සිත ඇත ගත නැත
ගත සිත ඇති ළද

මට කැමතිම නැත

විභාගය අත ලග
අත පොත ලග
පොත හිත ලග
හිත ඈ ලග
ඈ ඌ ලග



ඉවසන දනා රුපු යුදයට ජය කොඩිය
මෙය කිවු එකාගේ කට කෑවත් මදිය
ඉක්මන් වුන එවුන් ළඟ බඩු හත අටය
ඉවසපු එකා මම තාමත් තනිකඩය

 


ඔහොම කට්ට කාලා දාගන්න කොකු වුනත් එක එක හේතු නිසා මගදි බ්‍රේක් ඩවුන් වෙන්න පුලුවන්ලු. මේක ඒ වාගෙ  කැඩිච්ච කොක්කක් ගැන ලියැවුන කුරුටු ගී කිහිපයක්,


හොදයි නුඹ ගිය එක,
නැවතීමේ තිතක්වත් නොතබාම....
තියා එතනට ලොකු කොමාවක්,
ලිය ලියා මකමි,
මක මකා ලියමි ,
කෙදිනකවත් සැබෑ නොවන 
සුරඟන කතාවක අවසානයක්...


නුඹේ සිත - මගේ සිත
යෙදී සංසර්ගයක
ගැබ් අරන් මගේ හිත
පැතුම් කලළය නුඹෙන් ලද
මෝරා වැඩුනු පසු
ගබ්සා කලා නුඹ

 




නොකියා බැරි මළගම කාටත්           කීවා
හරියට මාසයක් ඔත්පල වී            උන්නා
කඳුලින් පැන් වඩා පින් පෙත් පැමිණෙව්වා
අපේ පෙම් පුවත ඊයේ මිහිදන්      කෙරුවා




මේක නම් සෑහෙන පරණ කවියක්.....

ඔබම මාද විය
මා ද ඔබම විය
ඔබ අන්සතු විය
මට කෙලවිය 



සමහරු නම් කොකු එපාමයි කියන ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරනවා අධ්‍යාපනයට බාදා වෙයි කියල. අනේ ඉතිං බස්සිට නම් එහෙම වුනේ නැතිලු. එහෙම ප්‍රතිපත්ති තියන උදවිය මෙන්න මේ වගේ කවි කුරුටු ගානවාලු.

සරුංගලේ අවදිව මම රෑ තිස්සේ
පාඩම් කරද්දී ඔබ ඇයි පොත් අස්සේ
තනිකඩ කම හොඳයි නිදහස හැම තිස්සේ
හිත තව ඉඳුල් නෑ හමුවෙමු අපි පස්සේ






කොකු නිසා මට්ටු වුන සමහරු මෙන්න මේ විදියට මතු පරම්පරාව වෙනුවෙන් ඔවදන් කුරුටු ගී වල ලියා තිවුවාලු.

ආලය සිඟමනකි නොසිඟන අය          හිඟන
ආලය ගිනිගොඩකි නොදැවෙන අය  දැවෙන
ආලය මරණයකි නොමැරෙන අය    මැරෙන
කාලය ගෙවනු මැන සොයුරනි හිතට   ගෙන




ගොඩක් වෙලාවට බැච් එකේ කොල්ලො කැම්පස් ආපු ගමන් බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා තමන්ගෙ බැචියක් එක්ක කොක්කක් ගහන්න. ඒත් ඉතින් බැචී සීනියර් බැච් එකේ අයියා කෙනෙක් එක්ක ගොඩ ගියොතින් දුක තමයි. ඒ වාගෙ වෙලාවට හිතේ දුකට බැචාල මෙහෙම කුරුටු ගීයක් ලීවාලු.

 

දුම්බර කන්ද බැසගෙන ආ ටිකිරි  නගා
අන්දර කැලේ වැට ගාවදි දුටුව     නගා
සිනහ පපා මුකුලු පපා හිටිය        නගා
අපට නොදී සීනියර්ට දීපු             නගා





කීවාට මොකද බස්සිටත් වුනේ ඔය ටිකම තමයි.


 
බස්සි කලින් කොකු වර්ගීකරණයක් ගැන ලියාපු ලිපියේ කීවනෙ බත් කොකු ගැන. මේ බත් කොක්කකට කරපු ආරාධනාවක්.




ආවේ ගෙදර සිට ඩිග්රිය                        අරගන්න
කෑවේ පාන් අප හට නැත බත්                   කන්න
කොක්කක් ගැහුවොතින් හැක මට බත්      කන්න
කවුරුද කැමති මට බත් අම්මා                  වෙන්න

 

බත් කොකු ගැන ඔහොම කීවට. ආතල් කොක්ක ගැන ලියලා තියෙන්නෙ මෙන්න මේ විදියටයි. බැච් එකකට ආතල් කොකු දෙන්නෙක් තුන්දෙනෙක් හරි සෙට් වෙනවා බොහෝවිට.




පළමු වසරෙ ඈ ගියෙ බිම        බලාගෙන
දෙවන සෙමෙස්රේ කොක්කක් දමා ගෙන
දෙක තුන වසර වල හොද හැටි       ***න
ඩිග්රියටත් කලින් පැටියෙක්      හදාගෙන


"ඇතැම් කෙල්ලන් සිග්නල් නැති ෆෝන් එකක් මෙනි, ඒවායෙන් කල හැක්කේ ගේම් ගැසීම පමණි." කියලත් පඬි වදනක් තියෙනවා මෙහෙම ආතල් කොකු ගැන.



මේකනම් කියන්නෙ ඇණ වෙච්ච (දාලා ගිය) නෝට් කොක්කකටද මන්දා....



ශිල්ප කබලෙන්
ලිපට වැටුනා
ඈ මගෙන්
වෙන්වූ දිනේ.........



 
 

කැම්පස් එකේ "කැරට් පාත්ති" කියලා කියන්නෙ පැවිදි ශිෂ්‍යයන්ට. කීවාට මොකද මේ කැරට් පාත්තිවල ඉන්න ගොඩක් කැරට් අල වල කල්කිරියාව ගැන නම් ගිහි ශිෂ්‍යයන්ගේත් වැඩි පැහැදීමක් නෑ. මේ තියෙන්නෙ ඒ වාගෙ කැරට් අලයක් ගැන ලියැවුන කවියක්.

1st year පූජ්‍ය හිමි
2nd year  සිවුර අහිමි
3rd year කොක්කක් හිමි
4th year දරුවෙක් හිමි



 
ඔය හැම කොක්කටම වඩා වෙනස් සිරා කොකුත් කැම්පස් එකේ ඕනෑ තරම් දකින්න ලැබෙනවා.




ඒ වාගෙ සිරා කොක්කකට ලියාපු කුරුටු ගීයකින්ම මේ ලිපිය අවසන් කරන්නම්.

 

නිදිමතට ලග ඉන්න...
බැන බැනා පාඩම් කරවන්න...
ඔලුව අත ගා ගන්න...
නෑ කෙනෙක් ලග පාත...
අතේ වෙළිලා ඉන්න...
මගේ කන මිරිකන්න...
නැහැ ළඟක පෙම්බරිය...
ගිහින් ඇත කුප්පියක...


 

කුප්පියක් කියන්නෙ විභාගෙ ලං වුනාම සබ්ජෙක්ට් එක මුලින් ගොඩදාගත්තු බැචෙක් තමන්ගෙ සහෝදර බැචාලට ඒ විෂය කරුණු ටික කියාදීලා උන් වත් එක්සෑම් එකෙන් ගොඩ දැමීම. කෙල්ල කුප්පියක ගියාම කොල්ලා තනි වුනේ දෙන්නා බැච් දෙකක හෝ වෙනස් සබ්ජෙක්ට් කරන දෙන්නෙක් වීම නිසා වෙන්න ඕනෙ.





ප. ලි.


කවි  වගයක් හොයා දීලා පෝස්ට් එක ලියන්න අදහස දුන්නු ගිහාන් අයියා හෙවත් මගේ ආදරණීය ලොකු මස්සිනාට බොහොම ස්තූතියි!! අයියා හොයා දීපුවා මොරටුවට ආවේණික කුරුටු ගී වෙන්න ඕනෙ. බස්සිත් ඒවා අදමයි දැක්කෙ.


Friday, September 20, 2013

ශ්‍රී ලාංකීය සමාජවාදී ජනරජයේ ඡන්ද අපේක්ෂක අයැදුම් පත්‍රය



 

1. අපේක්ෂකයාගේ නම :


2. වත්මන් ලිපිනය :

2.1  බන්ධනාගාරයේ නම     -
2.2  දුරකතන අංකය            -

 
3. දේශපාලන පක්ෂය (අවසානයට සම්බන්ධ වී සිටි පක්ෂ 5 පමණක් අවරෝහණ පිළිවෙලට ලැයිස්තුගත කරන්න.)

 
4. ස්ත්‍රී/පුරුෂ භාවය :

a) ස්ත්‍රී
b) පුරුෂ
c) චන්ද්‍රිකා
d) රනිල්/ මංගල


5. අවසානයට සම්බන්ධ වී සිටි දේශපාලන පක්ෂයෙන් ඉවත් වීමට හේතුව?

a) ඡන්දෙන් පැරදීම
b) එළවා දැමීම.
c) මොනරු දුන්නා - මං පැන්නා
d) ඉහත එකක්වත් නොවේ
e) ඉහත සියල්ලම
f) මට මතක නෑ ඕයි

 
6. විශේෂ දක්ෂතා

a) මිනීමැරීම
b) මංකොල්ලකෑම් / පැහැරගැනීම්
c) කප්පම්
d) අල්ලස් ගැනීම
e) ස්ත්‍රී දූෂන
f) ඉහත සියල්ලම
g) ඉහත සියල්ලම සහ වෙනත්
h) මට මතක නෑ ඕයි


7.  මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමට හේතු (පහත කරුණු වලින් අදාළ පිළිතුරු කිහිපයක් වුවද සළකුණු කළ හැක.)

a) මුදල් ඉපැයීම
b) මීළඟ නඩු වාරයෙන් බේරීමට
c) පාරේ දකුණු පසින් රිය පැදවීමට
d) ජාතියට සේවයක් කිරීම
e) මට මතක නෑ ඕයි

[ඔබේ පිළිතුර D නම් රජයේ මනෝවෛද්‍යවරයෙකුගෙන් ලබාගත් වෛද්‍ය සහතිකයක් මේ සමග අමුණන්න]


8.  ජනතා සේවයේ පලපුරුද්ද

a) අවුරුදු 1 - 2
b) අවුරුදු 2 - 6
c) අවුරුදු 6 - 15
d) අවුරුදු 15+
e) පලපුරුද්දක් නැත

 
9.  ඔබට විරුද්ධව ගොනුවී ඇති මිනීමැරුම් නඩු පිළිබඳ විස්තර මෙහි අමුණන්න.


10. ඔබ බන්ධනාගාරයේ ගතකල වසර ගණන :

a) අවුරුදු 1 - 2
b) අවුරුදු 2 - 6
c) අවුරුදු 6 - 15
d) අවුරුදු 15+
e) ගානක් මතක නැත

 
11. ඔබ මූල්‍ය වංචා වලට සම්බන්ධ අයෙක්ද?

a) මොකෝ නැත්තෙ.
b) අනිවාර්යයෙන්ම
c) මට මතක නෑ ඕයි
d) මේක විදේශ කුමන්ත්‍රණයක්

 
12. ඔබේ වාර්ශික ආදායම කොපමණද (රුපියල් මිලියන) ?

a) 50 - 100 අතර
b) 100 - 500 අතර
c) 500 - 1000 අතර
d) 1000 +

 
13. ශ්‍රී ලංකාව සඳහා ඔබට යම් සංවර්ධන සැලැස්මක් තිබේද?

a) නැත
b) කොහෙත්ම නැත
c) උඹට පිස්සුද?
d) සංවර්ධන සැලැස්මක් තිබේ

[ඔබේ පිළිතුර D නම් රජයේ මනෝවෛද්‍යවරයෙකුගෙන් ලබාගත් වෛද්‍ය සහතිකයක් මේ සමග අමුණන්න]


 
14.  ඔබේ සංවර්ධන සැලැස්ම ඉදිරිපත් කරන්න.
[ ____________________________________ ]



__________
ඇඟිලි අත්සන
(අපේක්ෂකගේ අත්සන මිස මෙම පෝරමය පිරවූ පුද්ගලයාගේ අත්සන නොවේ.)

 


ප. ලි.

විද්‍යුත් තැපැල්පතකින් උපුටාගෙන සිංහලට අනුවාදය කරන ලද්දකි.

Thursday, September 19, 2013

කුරුලු යාලුවන්ට මල් මිටක්




බස්සිගේ නවාතැන පටන් අරන් මාස දෙකකට ආසන්න කාලයක් ගතවෙලා. අද හැන්දෑවෙ නවාතැනට ගොඩවුනාමයි දැක්කෙ නවාතැනට ගොඩවැදුනු කුරුලු යාලුවන්ගෙ අඩි සළකුණු ගනන 10,000 කඩඉම පහුකරලා බව.




බ්ලොග් කලාවට නවකයෙක් වුන බස්සිට මේ තරම් දුරක් එන්න පුලුවන් වුනේ ආදරණීය කුරුලු යාලුවෝ නිසයි. ඔයාලගෙ අදහස්, යෝජනා වගේම පුංචි පුංචි චෝදනාත් බස්සිට ලොකු හයියක් වුනා.


වැඩ ඇරිලා එන්න රෑ වුන දවසක පෝස්ට් එකක් දාන්න අතපසු වුනොතින් පහුවදාට ෆේස්බුක් එකේ බස්සිට මරණ තර්ජන එල්ල කරන කුරුලු යාලුවො සෙට් එකත් ආදරයෙන් මතක් කරන්නම ඕනෙ. බස්සි වෙනුවෙන් මග බලාන ඉන්න කිහිපදෙනෙක් හරි ඉන්න බව එයාල මට හැම වෙලාවකම මතක් කරල දෙනවා.



හැම පෝස්ටුවකටම මොකක් හරි කින්ඩියක් දාලා හරි, විහිලුවක් කරලා හරි කොමෙන්ටු දාන කුරුලු යාලුවො සෙට් එකකුත් ඉන්නව. කොමෙන්ටු මගින් බස්සිව දිරිමත් කරන හැමෝටම මල් මිටක්.



මාසයක් විතරම බස්සිව බලන්න ආවෙ ෆේස්බුකියෙ කුරුලු යාලුවො කීපදෙනෙක් විතරයි. ඒත් බස්සිගෙ සහයට සින්ඩිකේටර හතරක් ඉදිරිපත් වුනාට පස්සෙ බස්සිගෙ නවාතැනට ගොඩවදින කුරුලු යාලුවන්ගෙ අඩි සළකුණු ගණනින් වැඩි වුනා.
අවකාශය, කොත්තු, මාතලන්ගේ සින්ඩිය සහ නොනිමි සිතුවිලි කියන සින්ඩිකේටර බස්සිට සවිමත් අත්වැලක් සපයනවා.

බස්සා නැත්නම් බස්සියෙක් කොයින්ද? එහෙම වුනානම් බස්සිගේ නවාතැනක් කොයින්ද? ඒ නිසා බස්සාවත් මේ සටහනට ආදරෙන් එකතු කරගන්නවා.



ඔයාලා හැමෝටමයි මේ මල් මිට!!!

Tuesday, September 17, 2013

උපාධිය ලැබුවෙමි - 2 (ඉට්ටැයිල්)



උපාධිය කරන එක කොච්චර ලේසිද කියල හිතෙනව ඒක ගන්න යන එක දවසට කන්න වෙන චාටර් එක දැක්කම. හොඳ විස්වාසෙට ගන්ට ආයුබෝවං බස්සි සාරි අඳින්ට සැලුන් එකට යද්දි වෙලාව පාන්දර පහයි.

 
මොනවා වුනත් සැලුන් එකේ අක්කා බස්සි යනකොට ගැජමැටික්ස් ටික සේරෝම සූදානං කරගෙන ආයුධ සන්නද්ධ වෙලා හිටපු එකම ලොකු දෙයක්. මූණෙ මේක් අප් උලන ටිකට බස්සිට හීන් නින්දකුත් ගියාලු ඒ තරමට ඇස් පිහාටු බරයි ඒ වෙලාවෙ.

 
ඔක්කෝමත් හරි කොණ්ඩෙ හදන්ට ගියාම තමයි බස්සිට තරු විතරක් නෙමෙයි ග්‍රහලෝක පවා පේන්න ගන්නෙ. බස්සි ඉතින් පොඩ්ඩක් මිටි කෙල්ල නෙව. ඉතිං සැලුන් අක්කට ඕනෙ වුනාලු බස්සිගෙ මිටි කම කොණ්ඩෙන් වහන්ට. ඒකට උන්දෑ කොලේ නැමි පනාවක් වාගෙ එකක් බස්සිගෙ ඉස් මුදුනෙන් තියාල ඒක කොණ්ඩෙන් වහපු එකයි. (මේකට පොස් බාසාවෙන් කියන්නෙනම් Hair bumper කියලලු.)



ඒක වහලා, කටු හැටහුටහමාරක් ගහලා, පාප්ප ස්ප්‍රේ එක උලාපුවාම කොණ්ඩෙ දිස් වුනේ මෙන්න මෙහෙමයි.




මං බස්සාගෙ උසට මැච් වෙන්න ඉන්නවා නේද දැං? බස්සි කොච්චර උසද කිවුවොත් ඩ්‍රයිවින් ලයිසන් ගන්න උසට වැඩිපුර අඟලක් අතින් එකතු කොරන්ට වුනාලු ඒ කාලෙ.




ඕක හැඩට පෙනුනට මොකද මොකෙක් හරි අනී ලත්තනායි කියාල ඔලුවට අත තිවුව ගමන් කන් දෙකෙන් තරු පනින්නෙ අර නැමි පනාවෙ දැති හිස් කබලට ඇනෙනකොට දැනෙන දිව්‍යලෝක සැපය නිසා.

 
යූ නෝ? බස්සි සාරිය අඳින්නත් මාරම කැමතියි. රස්සාවක්  හොයද්දි බස්සි මුලින්ම අහන්නෙ සාරි අඳින්න වෙනවද කියන එක. එහෙම වුනොත් ජොබත් රිජෙක්ටඩ්. ඒ තරමටම බස්සිට ඇඟට අපහසු ඇඳුමක් තමයිලු මේ සාරිය.

 
ඉතින් සාරියත් ඇඳලා, බරට බරේ උපාධි ලෝගුවත් පොරවා ගත්තාම නිකම් බදුලු බණ්ඩාරවෙල ගියා වගේ. මාරම හීතලයි.

 

ඕං ඉතින් අපි උපාධි සාලාවට ලං වුනා කියමුකෝ. හත්තිලවුවේ කෝ බස්සිත් එක්ක එකට කැම්පස් ගිය කෙල්ලෝ? අඳුරගන්ට පුලුවන් කොල්ලො ටික විතරයි නෙව. මොක්කුද මේ ඉන්න අනිත් උන්? මෙහෙම කහ පාට, රන් පාට කිරිටිස් කෑලි අපේ බැච් එකේ හිටියෙ නෑ නෙව.

 
විනාඩි දහයක් විතර යනකොට යාන්තම් මේක් අප් අස්සෙන් එකා දෙන්නාව අඳුනා ගන්ට පුලුවන් වුනා. බස්සිගෙ ඇඟට ලේ ඉනුවෙ එතකොටයි. නැත්තම් නන්නාඳුනන කට්ටියක් මැද්දෑවෙ පැය හතරක් විතර කම්මැලිකමේ ඉන්ට වෙයි කියාලයි බස්සි හිතුවෙ.

 
ආපහු එද්දි බස්සිට නැමි පනාව නිසා තද ඔලුවෙ කැක්කුමකුත් හැදිලා. බස්සා වෑන් එකට නැග්ග වෙලාවෙ ඉඳන් බස්සිගෙ කොණ්ඩ කටු එකින් එක ගලවලා ඔලුව ටිකක් නිදහස් කරන්න මාර ට්‍රයි එකක් දුන්නා. යාන්තම් පෑලියගොඩ පාළම පහුවෙද්දි නැමි පනාව ගලවලා ගන්ට පුලුවන් වුනා.

 
ආයෙත් නම් බඳින දවසටවත් කොණ්ඩෙන් උස හදන්න දෙන්නෙ නෑ සැලුන් අක්කට. මගෙ මිටි කම මට සැපයි. කොන්ත නෝනගෙ දේට කොන්ත නෝනගෙ කැමැත්ත කිවුවලු.

Sunday, September 15, 2013

උපාධිය ලැබුවෙමි.....






 

බස්සි පහුගිය සතියේ සඳුදා උපාධිය ලැබුවේය. මෙතෙක් කල් ග්‍රැජුවේට් වී තිබුනේ අණ්ඩ විතරය (undergraduate). ඉතින් උපාධිය ලැබීම ප්‍රීති ප්‍රීති කරුණක්ය.


අම්මාත් තාත්තාත් නංගීත් පමණක් නොව බස්සාත් තකහනියක් නිවාඩු දමාගෙන බස්සිට සුභ පතන්නට ආවේය. ඒත් උත්සවයට සහභාගි වෙන්නට අවසරපත් තිබුනේ අම්මාටත් තාත්තාටත් පමණක් නිසා බස්සාටත් නංගීටත් සිදුවුනේ එලියේ සිට ටී.වී. එකෙන් උත්සවය බලන්ටය.

 
උපාධිය ලැබීම හිතට තටු ලැබෙන සිදුවීමකි. බස්සි පහුගිය අවුරුද්දේ CIMA උපාධිය ලැබුවේය. ඉතින් මේ උත්සවය එච්චර ප්‍රීතියක් ගෙනෙන්නේ නැද්ද? මොන බොරුද? එස්.බී. කාරයා කොයිතරම් කෙප්ප කෙලියත්, රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයක උපාධි ප්‍රදානෝත්සවයකදී හිතට දැනෙන අභිමානයෙන් සියයට දහයක්වත් බස්සිට CIMA උපාධිය ලබන විට දැනුනේ නැත.




ඒත් ඒ සතුට අහිමි වූ, වඩාත් නිවැරදිව කියනවානම් අහිමි කරවූ සහෝදරියක්ද එදා ඒ විද්‍යාර්ථීන් අතරට මුහු වී සිටියේය. මේ ඇයගේ කතාවය.


උපාධි ප්‍රදානෝත්සවය ආරම්භ කිරීමට තිවුනේ සුලු වේලාවකි.  උපාධිලාභීන්ගේ පෙරහැරද, ආචාර්ය මහාචාර්ය වරුන්ගේ පෙරහැරද උපාධි ශාලාවට ඇතුලු වී අවසන්ය. සක් හඬත් සමග කුලපති ස්වාමීන් වහන්සේගේ පෙරහැර ශාලාවට ඇතුල් වන්නට විය.


ඒ සමගම කලබලයෙන් උපාධි ශාලාවේ දොරටුව වෙත දිව ආ ගැහැණු ළමයෙකි.
ඇය පසුපසින් ඇයගේ තරමක් වයස්ගත මවද, පියාද, නෑදෑ කාන්තාවක්ද පැමිණියහ.


දොරටුවට එහායින් සිටි හමුදා නිළධාරීන් දෙදෙනෙකු වහවහා ඉදිරියට පැන ඔවුන්ගේ ගමන අවහිර කලහ.


"කොහේද මේ දුවන්නෙ? ගමේ යනව කියල හිතුවද?" ආමි අංකල්ලා සුපුරුදු ආමන්ත්‍රණය දැක්වූහ.


"අනේ මහත්තයෝ අපි එන්නෙ ගොඩක් දුර ඉඳලා. කොළඹ මෙච්චර රස්තියාදු වෙන්ට වේය කියාල අපි හිතුවෙ නෑ. අපිව ඇතුලට යවන්ට මහත්තයෝ...." අම්මා අයැදින්නට වූවාය.


"දැන් කුලපති හාමුදුරුවන්ගෙ පෙරහැර නම් ඇතුලට ගිහින් ඉවරයි. ඉන් පස්සෙ කිසිම කෙනෙක්ව ඇතුලට ගන්නෙ නැහැ." ගැහැණියගේ අසරණ හඬ ඉදිරියේ ආමි අංකල්ගේ සැර බාල විය.


"අනේ ඒකත් එහෙමද? අපි එලියෙන් ඉඤ්ඤ්ං මහත්තයෝ අනේ මේ කෙල්ලව ඇතුලට යවන්ටකො එහෙනම්. අපිට ඒ ඇති." අම්මා ඔසරි පොටින් නළලත නැගුණු දහදිය පිසලමින් කියන්නට වූවාය.


"පොඩ්ඩක් ඔතනම ඉන්න. අපි විශ්ව විද්‍යාල ආරක්ෂක අංශයේ කට්ටියට කියලා බලන්නම්." ආමි අංකල්ලා දෙදෙන වහා නික්ම ගියෝය. 


අම්මා සැනසුම් සුසුමක් හෙලුවාය. තාත්තාගේ රැළි වැටුනු මුහුනේ ඇත්තේ විස්මපත් බැල්මකි. අපේ සහෝදර විද්‍යාර්ථියා උපාධි ලෝගුවත්, කරමාලයත් පැළඳ ගත්තේ ඇතුලට යන්නට සූදානම් සිතිනි. දෙමවුපියන් එලියේ තනිකර දමා යන්නට සිදුවීම ගැන ඇයගේ සිතේ රැඳි අවිනිශ්චිත භාවය දෙනෙතින් දෝරේ ගලයි.


හැඩි දැඩි ආරක්ශක නිළධාරියෙක් ශාලාවෙන් පිටතට පැමිණියේය.


"මේ සර්. ඔබතුමාලා ආමි එකේ බව ඇත්ත. ඒත් එක එකා කියන කියන ගානෙ හැම කොල්ලයි බල්ලයිම මේක ඇතුලට රිංගවන්න මට බෑ."


මග බලා වුන් පිරිස තිගැස්සුනේ ඔහුගේ ගොරහැඩි කටහඬත්, නොතෙත් ඇමතුමත් කන වැකීමෙනි.


"කෝ කව්ද? මේ ගොල්ලොද?"


"අනේ මහත්තයෝ, අපි එලියෙන් ඉන්නම් මහත්තයෝ. මේ කෙලි පැටියව ඇතුලට දාන්න. මේකි අවුරුදු ගානක් තිස්සෙ මාන්සි වුනේ මේකට නෙව." අම්මා ගොතගසමින් වදන් අමුනන්නට විය.


"කතා කරන්න එපා. වෙලාවට වැඩකරන්න ඉගෙන ගන්නවලා. දුර ඉඳන් එනවානම් වාහනයක් අරගෙන එන එකනෙ." ආරක්ෂක නිළධාරියා තමන්ගේ රැස් පෙන්නා ආඩම්බරයෙන් යන්නට හැරුනේ තමන්ගේ තනතුරේ ගෞරවය රටටම පෙන්නූ හැටි ගැන අභිමානයෙන්ය.


අම්මාගේ පපු කැවුත්තේ හැංගුන වේදනාව වාන් දමන්නට වූයේ එවිටය.


"අපි දුප්පත් මිනිස්සු නිසාද සර් අපිට මෙහෙම කරන්නෙ? අපි බස් එකට නැග්ගෙ පාන්දර දෙකට. කෑමක් බීමක් වත් නැතුව පැය හතක් අටක් ඇවිත් තමයි මෙතෙන්ට ආවෙ. පාන්දර දෙකට කලින් බස් නෑ සර්. අපිට කියන්නෙ කලින් දවසෙ බස් එකේ ඇවිත් රෑ මෙතන නිදාගෙන ඉන්ට කියලද? සල්ලිය බාගෙ තිවුනනම් අපිටත් වාහන අරන් එන්ට තිවුන මහත්තයෝ..." අම්මා පපුව බදාගෙන කෑ ගසන්නට වූවාය.


"අම්මෙ දැන් කෑ ගහල වැඩක් නෑ අම්මෙ. අපි ගෙදර යමු." දෙනෙත රතු කරගත් සහෝදර විද්‍යාර්ථියා අම්මාගේ දෑතින් අල්ලාගෙන කියන්නට විය.


"අපි උඹ ඉපදුනු දා ඉඳන් දහදුක් විඳලා, බඩට නොකා උඹට ඉගැන්නුවෙ මේකටයි දුවේ. ඉර හඳ දෙයියන්ට පෙනිච්චාවයි මේ අවනඩුව. ඇයි මහත්තයෝ අපේ කෙල්ල අවුරුදු හතරක් දහදුක් විඳල විභාග පාස් කොරල ගත්තු උපාධිය අරන් එන්න ඒකිව ඇතුලට යවන්ට බැරි? ඇයි දුප්පත් අපිටම මෙහෙම වෙන්නෙ?"


අම්මා ඒ පැනය ඇසුවේ අවට රැස්වී හිටි හැමදෙනාගෙන්මය. ගැහැණු තුන් හතර දෙනෙක් ඈව වත්තම් කරගෙන ගොස් එළියේ තිවුනු කුඩා මඩුවක වාඩි කරවීය. අපේ සහෝදර විද්‍යාර්ථියා අසරණ දෑසින් වටපිට බලා රූපවාහිනී තිරය අසල අසුන් ගත්තේ තම සොයුරු විද්‍යාර්ථීන් උපාධි ලබනවා බලා සැනසෙන්නට විය හැක.





උපාධි ශාලාවේ තමන්ගේ නම කියැවෙන විට ඇයට මොනවා හිතෙන්නට ඇතිද? ඒ අම්මාට මොනතරම් වේදනාවක් දැනෙන්නට ඇතිද? කරකියාගන්නට දෙයක් නොමැතිව, කතා කරගන්නට වචනත් නොමැතිව ඒ තාත්තා හිතෙන් මොන වේදනාවක් උහුලන්නට ඇතිද?


වරද කාගේදැයි, කොතැනදැයි බස්සි අහන්නට යන්නේ නැත. මේ කතාව බස්සිට අකුරක් නෑර කිවුවේ එලියට වී සිටි බස්සාය. ඒ කතාව ඇහුවායින් පසු බස්සිගේ මූණටද වැහි වළාවක් වැටුනේ දෙනෙත බර කරවමිනි. ඒ සහෝදරියගේත්, ඔහුගේ දෙමවුපියන්ගේත් හිතේ බර කොතෙක් වන්නට ඇතිද???


ඇඳුමත්, මුහුණත් බලා සැලකුම් දැක්වීම උපාධි ප්‍රදානෝත්සවය පුරාම දක්නට
ලැබුනේය. කාර් වෑන් වලින් බැස, ජය පහට සැරසී එන දෙමවුපියන්ව ශාලාවට ගෙනගොස් වඩා හිඳුවන්නේය. සරොම් බැනියම් ඇඳ එන අසරණ තාත්තලා, පාට වියැකුනු සාරිවලින් සැරසී, වත්සුනු හා නෙතු අඳුනෙන් වියුක්ත අම්මලා ආරක්ශක අංශයේ මනා සෝදිසියට ලක්වෙන්නේ
ය. ඔවුන්ට ජංගම දුරකතනයක්වත් ළඟ තබා ගන්නට ඉඩ දෙන්නේ නැත. බස් එකේ උත්සවයට ආ ඔවුන් ජංගම දුරකතන පඩිපෙළ උඩ දමා යන්නද?





 
අසරණ ගම්බද පෙනුමින් යුත් දෙමව්පියන්ට එක ළඟ ආසන දෙකක වාඩි වීමටවත් ඉඩ නුදුන් බැව් බස්සිගේ තාත්තා බස්සිට පැවසුවේය. ටයි කෝට් දමාගත් දෙමව්පියන්ට වදනකුදු නොදොඩා, ගමෙන් පැමිණි, කොළඹ රටට ආගන්තුක දෙමාපියන්ව දුරස් අසුන් වලට යොමු කිරීමත්, එමතුද නොව ඔවුන්ගේ ජංගම දුරකතන පවා ඉවත් කරවීමත් කොපමණ සදාචාරයට පටහැනිද?


මේ උපාධියේ රසය මැද බස්සී ඇසූ කතාය. බස්සී දැකපු සහ විඳපු කතා මීළඟ ලිපියෙන් ලියන්නම්ය.





සරසවියෙන් අපි ලැබුවේ විද්‍යා උපාධිය පමණක් නොවේ. ඊට වඩා සිය දහස් ගුණයකින් වටිනා ජීවන උපාධියකි. 

Saturday, September 14, 2013

ජීවිතේ දිගු හීනයක් - සොඳුරුබර දිගු හීනයක්


ජීවිතේ දිගු හීනයක්
ජීවිතේ දිගු හීනයක්
සැබෑ ලෝකෙදි සැබෑ නොවෙනා
සොඳුරුබර දිගු හීනයක්.....




අපි කවුරුත් හීන දකිනවා. නින්දෙදි වාගෙම අවදියෙන් ඉඳිද්දිත් අපි හීන දකිනවා. බස්සිට හිතෙන විදියට නම් වඩා රසවත් අවදියෙන් ඉන්නකොට දකින හීන. සිරුර පියවි ලෝකෙ තනිකරලා මනසින් හීන ලෝකෙ සවාරියක් යන මොහොත හරිම සුන්දරයි. ඒක තත්පරයක්, විනාඩියක් වගේම පැයක් දෙකක් වෙන්නත් පුලුවන්. හීන බලන මොහොතෙදි කාලය නවතිනවා. ඒ නිසා හීන දකින්නාට කාලය වැදගත් නෑ.

හැබැයි කාලයෙන් වැඩ ගන්න කෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ තමයි හීන හැබෑ කරගන්න කෙනා.

හීන දකින ඕනැම කෙනෙකුට ඒ හීනෙන් මිදිලා පියවි ලෝකෙට පය ගහන්න වෙලාවක් එනවා. හීනෙක සැරිසරන්න පුලුවන්. නමුත් සදාකාලිකව හීනෙක ජීවත් වෙන්න අමාරුයි. හීන අතරෙ අතරමං වෙන එක සුන්දර වුනාට ප්‍රායෝගික නෑ.

 

සමහර හීන වලින් මිදිලා පියවි ලෝකෙට පය ගහන්න ඕනෙ ගොඩක් පරෙස්සමට. හීන ඉනිමගක පෙති දිගේ පරෙස්සමට පියවි ලෝකෙට අවරෝහණය වෙන්න වෙනවා. ඒ වාගෙ හීන අතරෙ නිතර නිතර අතරමං වෙන එක අවදානම්. පියවි ලෝකෙට දුර වැඩී. හදිසියෙන් ඉනිමග කඩා වැටුනොත් හිත තුවාල වෙන්න පුලුවන්. සදහටම ඒ කැළැල් නොමැකි හදවතේ ඉතුරු වෙන්නත් පුලුවන්.

 

කරන්න තියෙන නුවණැතිම දේ පියවි ලෝකෙදි ඉස්සරහට තියන පියවරක් පාසා හීනෙට ළං වෙන එකයි. හීන ලෝකෙදි නතර වුන කාලය, හැබෑ ලෝකෙදි වේගෙන් ගලාගෙන යනවා. ඒ නිසා පමා වෙන්න වෙලා නෑ.

 

හීන බිඳිලා ගියා කියලා සමහරු කම්පා වෙනවා. අපේ හීන බිඳින්න කාටවත් බෑ. අපි හීන දකින එක නවත්තන්නත් කාටවත් බෑ. බිඳලා දාන්න පුලුවන් අපේ බලාපොරොත්තු. කඩලා දාන්න පුලුවන් අපි හීනෙට ළං වෙන්න පියවි ලෝකෙදි ගොඩනගපු මාවත. ඒත් අපේ හීනය විනාශ වෙලා නෑ. ඒක තවමත් නැවුම්.




හීන ලෝකෙ අතින් අල්ලලා රසවිඳින්න කැමති උදවිය පියවි ලෝකෙදි හීනෙට ගොඩවෙන්න ඉනිමං තනනවා. එයාලා ජීවිතේ දිනනවා. එයාලගෙ දිනුම අපිත් දකිනවා. ඒක දකින සමහරු හිතනවා 'හීන දැකලා වැඩක් නෑ. ජීවිතේ දිනන්න නම් හීන දකින එක නවත්තන්න වෙනවා කියලා'. එයාලා තමන්ගෙ හීන වලින් ඈත් වෙලා ජීවිතෙන් පරාද වෙනවා.


හීනයක් හැබෑ වුනාම හදවතට තටු ලැබෙනවා. හැබෑ වෙන හීනයක් ගානෙ හදවතෙ බර හෑල්ලු වෙනව. එතකොට හීනෙන් හීනෙට පියාඹන්න තරමේ සැහැල්ලුවකුත්, ජවයකුත් ලැබෙනව.



හීනයෙන් හීනයට පාවෙන
හීන අතරේ අතරමං වෙන
වළාවක් සේ ඔහේ නැළවෙන
ජීවිතේ දිගු හීනයක්
ජීවිතේ දිගු හීනයක්......




හීන අපිව ජීවත් කරවනවා. අපේ හදවතේ හිස් තැන් පුරවනවා. ඇත්ත. මුලු ජීවිතේම එකම එක දිග හීනයක්.