Thursday, October 17, 2013

මළ අශ්වයාගේ කතාව






අහලා තියෙනවාද මේ පැරණි කියමන?

"ඔබ ධාවනය කරන්නේ මළ අසෙකු බව දුටු වහාම ගතයුතු හොඳම උපාය උගෙන් ඉවත්වීම ය."
මේක මේ පැරණි ඉන්දියානු කියමනක් ලු. බස්සි හිතන විදියට මේ කියන්නෙ යුධ අශ්වයෝ ගැන.



ඒ කාලෙ එහෙම වුනත් අද කාලෙ එහෙම වෙන්නෙ නෑ. මැරිච්ච අශ්වයන් ධාවනය සම්බන්ධයෙන් අද කාලෙ රජයන් විසින් මීට වඩා බොහොම දියුණු සහ සංකීර්ණ ක්‍රමෝපායන් අනුගමනය කරනවා.





මෙන්න මේ වාගෙ ;



1. පෙරට වඩා සවිමත් කසයකින් අසුට තැලීම.

2. අසරුවන් මාරු කිරීම.

3. මළ අශ්වයාගේ ධාවන හැකියාව තක්සේරු කිරීමට කොමිසමක් පත් කිරීම.

4. විදේශ රාජ්‍යන්හි මළ අසුන් ධාවනය සිදුවෙන ආකාරය අධ්‍යයනයට විදේශ සංචාරයක් සංවිධානය කිරීම.

5. මළ අසුන් ධාවනයට එක් කල හැකි පරිදි තත්ව ධාරක පහත හෙළීම.


6. මළ අශ්වයන් "රාජ්‍ය අනුග්‍රහය යටතේ ජීවත්වන" අශ්වයන් ලෙස වර්ගීකරණය කිරීම.

7. මළ අශ්වයන් ධාවනයට බාහිර කොන්ත්‍රාත්තුකරුවන් බඳවා ගැනීම.

8. ධාවන වේගය ඉහල නංවනු වස් මළ අශ්වයන් කිහිප දෙනෙකු එකට ගැටගැසීම.

9. මළ අශ්වයාගේ වේගය වැඩි කිරීමට විශේෂ පුහුණු සැසි සංවිධානය කිරීම.

10. මළ අශ්වයන් ආහාර නොගන්නා බැවින්, ඔවුන් සඳහා යෙදවිය යුතු වැය ශීර්ෂ අවම බවත්, එබැවින් මළ අසුන් පණ ඇති අසුන්ට වඩා සක්‍රිය දායකත්වයක් ජාතික ආර්ථිකයට ලබාදෙන බවත් ප්‍රසිද්ධ මාධ්‍ය හමුවක් සංවිධානය කර ප්‍රකාශ කර සිටීම.

11. සියලුම අශ්වයන්ගේ කාර්ය සාධන ප්‍රමිතීන් පහත හෙලීම.

12. මළ අශ්වයාට උපදේශක තනතුරක් හෝ තානාපති තනතුරක් ලබාදීම.



Tuesday, October 15, 2013

මොඩ්ලීන් කිරිල්ලී





තුන් රෝද රියේ ෂූටින් වලට ඉගිල්ලී
කොට සාය අතින් ඇද ඇද හදන කිරිල්ලී
අඟල් හතරක හීල් එක උඩද නොසෙල්ලී
ඔෆිස් පඩිපෙල නගියි මොඩ්ලීන් කිරිල්ලී


දිගු නීල දෙනෙත මත හරිත පැහැ අඳුන් ලා
අයන් කල කෙස් කැරලි ඉස් මුදුනෙ බැඳුම් ලා
රෝස තොල් පෙති වසා රතට සායම් උලා
මද සිනහ නගන්නී පාට සිත්තම සලා


කැමරාව සහ අඩුම කුඩුම ටික අතට හුරු
දෑත් ගොබ පුරාවට නෙක ටැටූ රටා දැරු
ෆොටෝ ෂූටින් එකට නැතුව බැරි වටින විරු
කුරුල්ලෝ වෙලෙති ඇගෙ අඳුන් සුවඳක සොඳුරු


හත්දහස ඉක්මවයි ඇඟලාපු මිනිගවුම
දහදහට ගන්ට බෑ උල් පාවහන් දෙකම
හුරුබුහුටි පසුම්බිය වටියි පන්දාහක්ම
තිස්දහස ඉක්මවයි මාල මුදු ඇන්දාම


එක ෆොටෝ ෂූට් එකකට ඇඳුම් විසිපහයි
ඒ වුනත් ටයිම් එක සේරටම පැය දෙකයි
ලහි ලහියෙ කොස්ටියුම් එකින් එක ගත වෙළයි
එකින් එක ලෙන්ස් මත සොඳුරු සිත්තම් මවයි


මූණ නොපෙනෙන ලෙසට පිංතූර ක්‍රොප් කරන්
දිගු දෙපා යුගලයට ග්ලෝ එකක් මුහු කරන්
ඕඩියන්ස් වැඩි වෙන්න සෙක්සි ටච් එක අරන්
ඩිසයිනර් වැඩ දමයි ෆොටෝ ෂොප් දිග ඇරන්

 
ෂූට් එක නිමා වී මහන්සිය සෝදලා
දහදියෙන් වෙලුනු මුව අලුත් වත්සුනු උලා
දාහෙ කොළ
තුන මිටට අරන් හසරැල් සලා
විඩාබර දෙපා අද්දමින් යයි පිටවෙලා

Friday, October 11, 2013

එකයි බාගයයි





ඔය පවුලෙ බාලයො කියන එවුවො ඉන්නවා නේද? හැමතිස්සෙම හරිම අවදානෙන් ඉන්නෙ තමන්ට කොයියම්ම මොහොතක හරි අසාධාරණයක් වෙනවද කියලා. කේක් කෑලි දෙකක් කපලා තිවුනානම් බලනව වැඩිමලා අත ගහපු එක තමන්ගෙ කොටහට වඩා ලොකුයිද කියල. ලොකුයි නම් එහෙම එතන තුන්වෙනි ලෝක මහා යුද්දෙ තමයි. බැරිවෙලාවත් කුඩා නම්? කතාවක් නැතුව කටට දෙකට වළඳනව තමන්ගෙ පංගුව.

බස්සිගෙ ගෙදරත් ඉන්නව නෙව ඔහොම සමාජ අසාධාරණේට විරුද්ධව නැගී සිටින බඩපිස්සෙක්. වෙන එකක් තියා ගෙදරදි බස්සි අම්මා තාත්තා එක්ක පොඩ්ඩක් හුරතල් වුනත් ආදරේ ලොකු පංගුව තමන්ට ලැබෙන්න ඕනෙ කියලා උන්දෑ වහාම යුද්ධ ප්‍රකාශ කරනව. ගෙදර බල්ලත්, පූසො සේරමත් උන්දෑගෙ තනි බුක්තියට වෙන් කොරගෙන තමයි ඉන්නෙ, ඉඳලා හිටලා හැඩ වැඩ නැති පූස් නැට්ටෙක් ඉපදුනොත් එහෙම ඔන්න අපිටත් අවස්ථාවක් ලැබෙනව 'පෙට් කැට්' කෙනෙක්ට උරුමකම් කියන්ට.




 
හුරතලේ වැඩි කමට මුන්දැගෙ බස් වල ගමන බොහොම සීමා සහිතයි. කොහේ යතත් තාත්තා හරි අම්මා හරි පස්සෙන් වැටී ගෙන එන එක තමයි පුරුද්ද.

මං එතකොට ඕ.ලෙවල් පංතියෙ. දන්නවෙනෙ ඉතින් ඒක ජීවිතේ සුන්දරම කාලෙ නෙව. පංති ඉවරවෙලා ටවුන් එකේ පොඩි රස්තියාදුවක් ගහලා බස් එකේ යාලුවො එක්ක කයියක් දාගෙන ගෙදර යන එක තරම් ආතල් එකක් නෑනෙ ඒ කාලෙ.

එදා අපේ බඩපිස්සා හෙවත් එකම සහෝදරීට ශිෂ්‍යත්ව පංති.  බස්සිගේම කරුමෙකට තාත්තට එදා දුර ගමනක් යන්න වෙලා, අරුන්දැට ට්‍රාන්ස්පෝට් දෙන්න විදියක් නෑ. ඉතින් බස්සිට සිද්ද වුනාලු අකමැත්තෙන් හරි ක්ලාස් ඉවරවෙලා පුංචි සුරතල් සහෝදරීවත් බස් එකේ එක්කාගෙන ගෙදරට දක්කාගෙන එන්න.

කිවුවට මොකද පුංචි හුරතලා ඒ වෙනකොට බස් වල ගිහින් තිබුනෙම නැද්ද කොහෙද....

ඕන් ඉතින් ක්ලාස් ඇරුනු ගමන් බස්සි බොහොම දුකෙන් යාලුවො සෙට් එකෙන් වෙන් වෙලා නගාගෙ පංතිය ගාවට ආවා. යාලුවො පස්සෙන් සපෝට් එකට ආවෙ නැත්තෙ ඇයි අහන්න එපා, උන්ටත් ලොකු ලොකු වැඩ තියෙනවනෙ.

ශිෂ්‍යත්ව පංතිය ඇරුනා. ළමයි භාගයක් විතර එලියට ආවට පස්සෙ මේං එනවා අපේ පොර වැනි වැනි. පොඩි එකාගෙ මූණත් මැලවිලා නිසා කඩේකට ගිහින් දෙන්නත් එක්ක අයිස්ක්‍රීම් දෙකකටත් වැඩේ දීලා ඇද්දුවා බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට.

මල හත්තිලවුවයි. යන යන හැම බස් එකකම කට කපලා සෙනග. අපේ පොර බස් එක දකිනකොට සෙනග වැඩී කියලා කෙඳිරි ගානවා. බස් එක ගියාට පස්සෙ කකුල් දෙක කකියනවා කියලා කෙඳිරි ගානවා. ඕනැ එකක් වෙද්දෙන් කියලා මං ඊගාව බස් එකට උන්දෑවත් ඇදගෙන නැග්ගාලු.

සෙනග කියලා ඉන්නෙ ඉතින් ඔක්කොම ක්ලාස් යන අපේ වයසෙ සෙට් එක තමයි. පුරුදු යාලුවො ගැන්සිය නැති අඩුව තදින්ම දැනෙනවා ඒ වාගෙ වෙලාවට.

"ආ... අද අම්මා ළමයවත් ගෙදර එක්කන් යනවා වගේ." බස් එකට නැගලා සුලු මොහොතකින් පිටිපස්සෙ සීට් එකක හිටපු එකෙක්ගෙන් සාදර පිළිගැනීමක් ලැබුනා. බස්සි අමාරුවෙන් කට පියාගෙන හිටියෙ දැන් කටින් වැටෙන හැම වචනයක්ම නගා පොඩ්ඩ ගෙදරට වාර්තා කිරීමේ අවදානමක් තිවුන නිසයි.

කොන්දා ආවා ටිකට් දෙන්න.

"එකයි බාගයයි." මං කිවුවා.

"කෝ බාගෙ?" කොන්දා ඇහුව. මං නිකට දික්කරලා නගා පොඩ්ඩව පෙන්නුවා.

අපේ එකා ඔරවලා මා දිහා බලාගෙන හිටියා. කට තාරා හොටයක් වාගෙ උල් වෙලා. "ඒක අසාධාරණයි." නගා පොඩ්ඩ ෆුල් වොලියුම් දාලා කියපි.




 
දෙයියන්ටම පෙනිච්චාවයි. මූ බස් එක මැද්දෙ අසාදාරනේකට විරුද්ධව නැගී හිටින්නයි යන්නෙ!

"මොකද්ද චුටික්කො අසාධාරණ?" වටේ පිටේ හිටපු කට්ටියම කන් දික් කරන් අහන් ඉන්නව උත්තරේ පිටවෙනකම්.

"මට බාගයයි. ඔයාට එකයි. ඔයා එකක් ගත්තනම් මටත් එකක් ඕනෙ. මාව බාගයක් විදියටද පේන්නෙ?"

දෙයියනේ පොළව දෙබෑ වෙලා මාව නොපෙනි ගියානම් ඒ වෙලාවෙ.

"මටත් එකක් අරන් දෙන්නකෝ. මට ඕනෙ. නැත්තම් මම අම්මට කියනවා......." පොර මගේ ගවුමෙ බෙල්ට් එකෙන් ඇද ඇද යුද්ධ ප්‍රකාශ කරනවා.

"කෝ ඉන්න නංගි මම ටිකට් දෙකක්ම දෙන්නම්." හොඳ වෙලාවට සීන් එක අවබෝධ කරගත්තු කොන්දොස්තර පිහිටට ඉදිරිපත් වෙලා එකයි බාගෙ ටිකට් එක මට දුන්නෙ අපේ නගාට ඇහෙන්න එහෙම කියාගෙන.

පොර ගමනෙ ඉතුරු ටික ගියෙ මට රව රවා. ඒකෙන් ලැබුන තෑග්ග තමයි මාසයක් විතර යනකම් අල්ලපු ඉස්කෝලෙ කොල්ලො බස්සිව දකිනකොට "අනේ මටත් භාගයක් අරන් දෙන්නකෝ" නැත්නම් "කෝ මගෙ භාගෙ" කියලා අහමින් බඩපුරා චාටර් කොරපු එක.

Wednesday, October 9, 2013

බ්ලොග් ලිවීම VS බොග දැමීම





ඊයේ රාත්තිරියේ බස්සි බ්ලොග් අඩවියට ගොඩවැදී කවියක් කෙටුවේය. කොටාපු කවියට බස්සාගෙන් විනාඩි කිහිපයක් ඇතුලත ප්‍රතිචාර ලැබුනේය. අපේ බස්සා තුමා හොරෙන්ම බ්ලොගට ගොඩ වැදී හොරෙන්ම පිටවෙලා යන නිසා කොමෙන්ටුවක් දැකීමත් ජයසිරි මංගලම් කාරනාවක්ය. ඒකට රිප්ලයි කොටා බස්සි ඇස් වහන ගැජමැටික්ස් එක පළඳාගෙන ඇඳට ගියේය.


අද වැඩ අහවර වෙන විට රෑ අටත් පහු වුනේය. ප්‍රොජෙට්ටු වලට යටවී සිටි නිසා බ්ලොග දිහා බලන්නට දවල් දවසේ ඔලුව උස්සන්ට බැරි වුනේය. බෝඩිමට ආ සැනෙන් කොලේ ලැප දිගඇරගෙන බ්ලොගට වැදීමය.



ඊයේ ලියූ පෝස්ටුවට පමණක් නොව පෝස්ටු කීපයකටම කොමෙන්ටු පළවී ඇති බව ජී මේලයා කියා සිටියේය. එක අතකින් උත්තර කොටන්නේ අනෙක් අතින් ඩිනර් වළඳන අතරේය.






කවියට මක්කා කියා ඇද්දැයි බැලීමට ඒක දිග ඇරියෙමිය.

කොමෙන්ටු වැලේ පහළින් මලපහ ගඳක් දැනුනේ එවිටය.

වහාම කොමෙන්ටු වැල පහලට දිවුවේ මොන වින්නැහියක් වෙලාදැයි බලා ගන්ටය.






බස්සිට මුලින්ම අමුතු චාටර් හැඟීමක් දැනුනේය. ඕනෑම කෙල්ලෙකුට පට්ට කුණුහරප වැලක් ඇසෙන විට ඒ හැඟීම ඇතිවෙන එක ස්වාභාවිකය. දෙවනුව දන්නා කුණුහරප දෙක තුනක් කටට ආවේය. (බය වෙන්න එපා එවුවා හයියෙන් කිවුවේ නැත.) පුදුමයකි! තුන්වනුව බස්සිට සතුටු හිතුනේය!!



මේ පුද්ගලයා බොග දමා ඇති බ්ලොග් පිටු බස්සි ඉහේ කෙස් ගානට දැක තියෙනවාය. බස්සි දන්නා විදියට ගෑල්ලමයි ඉදිරයේ කුණුහරප කියන එක සමහරුන්ට ඇති මානසික ලෙඩක්ය. ශ්‍රී ලංකාවේ නීති රීති අනුව එහෙම අයට විරුද්දව නඩු දාන්න පුලුවන්ලුය. (අෆ්ෆා ට්‍රැක් එකෙන් පිට නෙව මම මේ යන්නෙ!)



නමුත් මේ එවැනි මානසික විකෘතියකට උදාහරණයක් නෙමේය. මන්ද යත් ගෑල්ලමයි ලියන බ්ලොග් සහ පිරිමි ළමයි ලියන බ්ලොග් යන දෙවර්ගයේම අඩුවක් නැතුව මෙම බොග වැටෙන බැවිනි. බස්සිගේ නිරීක්ෂණ වලට අනුව මෙහි තීරණාත්මක සාධකය වී ඇත්තේ බ්ලොගේ සාර්ථකත්වය සහ යහපත් ප්‍රතිචාර සංඛ්‍යාවය.



ඉතින් දෙයියනේ බ්ලොග් ලෝකයේ ඉදිරියෙන්ම ඉන්න රචකයන්ගේ බ්ලොග් අඩවි වල බොග දාන්ට පුරුදු වුන එකෙක් මගේ පුංචි බ්ලොගට ඇවිත් බොග දාන එකෙන් කියන්නේ මේ බ්ලොගත් ඌට වටිනවා කියන එක වාගේ එකක් නේද?

 

බස්සි චමී4යූ බ්ලොග් අඩවිය කියවන්නේ අවුරුද්දකටත් කලින් ඉඳන්ය. බස්සිගේ බ්ලොග මුලින්ම සින්ඩි වලට ඇතුල් කර ගත්තෙත් චමී සහ මාතලන් ය. ඒ සහෘදයාගේ නම එල්ලාගෙන බොග දැමීම ගැන බස්සිගේ බලවත් අප්‍රසාදය ප්‍රකාශ කර සිටින්නේය.

 

බ්ලොග් ඇත්තේ කියවා රසවිඳින්ටය. සහෘදයන් හඳුනා ගන්ටය. බොග දමන්නට යන තැන බ්ලොග නොවේය. ඒකට යන්නට ඕනෑ වැසිකිලියකටය. මොන්ටිසෝරි ගියානම් ඒ ටික ඉගෙන ගන්නට ලැබෙනවාය. එහෙම නොගිය ඔබ ගැන බස්සිට කණගාටුය.





 

ඒ නිසා මින් පස්සේ බස්සිගේ බ්ලොගේ බොග දාන්නට එපාය. සිංහලෙන් ටයිප් කොරන්ට කොච්චර අමාරුද කියන එක බස්සි දන්නේ අත්දැකීමෙන්ය. ඔබ විනාඩි ගනනක් වැය කර කොටන කුණුහරප කොමෙන්ටුවක් මකා දමන්නට බස්සිට ගතවෙන්නේ තත්පර පහකටත් අඩු කාලයක්ය.

 

කොටන්නේ නැතුවම බැරිනම් කුණුහරප "බීප්" කොට  කොටලා බලන්නට හැකිය. උදාහරණයක් පහත දක්වා ඇත.

 

හැෑලපයෝ බලපන් මන්් මේ "බීප්" බ්ලොග් එකේ කමෙන්ට් දෙක තුනක් දැම්මා .මේ "බීප්" බැල්ලි ඒවා මකැැලා. තෝ ආයේ බ්ලොග් ලියලා ඉවරයි බැල්ලි . මගේ කමෙන්ට් ටික දාපන් "බීප්" නැතුව . තොට මොකක්ද මගේ අැඩුව ? තොගේ "බීප්" අල්ලන්නේ ලොකු "බීප්" වලට විතරද ? හ්

 

මේ කොමෙන්ටුව නොදුටුවානම් බස්සි අද මහන්සියට මුකුත්ම නොලියා නිදා ගන්නවාය. ඒ නිසා ඔබට තැන්කූය.

Tuesday, October 8, 2013

හද සනහන නළරැල්ලක්






මගේ නෙතග කඳුලැල්ලත්
මුවග නැගෙන හසරැල්ලත්
සෙනේ සිතින් ඉවසන ඔබ
හද සනහන නළරැල්ලක්

ගිනියම් රන් අවුරැල්ලත්
ඇස් කකියන දූවිල්ලත්
මට සිහිලයි දුටුවිට ඔය
මුව හසරැල් මල් ඇල්ලක්

හද සයුරේ දියරැල්ලත්
පෙණපිඬුවක නැලවිල්ලත්
සිනහ කවඩි බස් තෙපලන
හැම මොහොතම සැනසිල්ලක්

හද කකියන සිතුවිල්ලත්
නෙත තෙමනා ලතැවිල්ලත්
නිවාලන්න දෝරෙ යවා
ආදරයේ වැහි ඇල්ලක්





කවි කාරියක් කිවුවාට කවි කෝ? කවි කෝ?? කිය කියා කිචි බිචි ගාන කුරුල්ලන්, කිරිල්ලියන් වෙනුවෙන්ම පළකරන ලද බස්සිගේ තවත් කවි ගෙත්තමක්.




Sunday, October 6, 2013

මෙය මුදල් ගෙවා ප්‍රචාරය කරන ලද දැන්වීමකි.



මේ පෝස්ටුව දාන්නෙ on behalf of අපේ පියතුමා. නැතහොත් "බස්සි ඩැඩා" වෙනුවෙන්. බස්සිගේ තාත්තාට බස්සිටත් වඩා තිවුනා ඔය ලිවීමේ උණ. ඉතින් "බස්සි ඩැඩා" ගත්තා පෑන අතට. ලියනවා, ලියනවා, ලියනවා. ඒ කාලේ සිට අද දක්වාම "බස්සි ඩැඩා" කවි, ගීත, වේදිකා නාට්‍ය පිටපත් වාගෙම කෙටිකතාත් ලියලා තියෙනවා බර ගානක්.



 
ඒත් ඉතින් තාත්තා අපි පුංචි කාලෙ ඉඳන් ලියන නිසා ඒ ගැන බස්සිට කිසිම විශේෂත්වයක් දැනුනෙ නෑ. බස්සිට ඉතින් තාත්තා "බස්සි ඩැඩා"ම තමයි.

දවසක් බස්සයි බස්සියි ගමනක් යනකොට බස් එකේ සින්දුවක් ඇහෙනවා...



 

මිදුලේ සුදු වැලි තලයේ
මිරි වැඩි සඟළක සළකුණු
දැක මා හද පතුලේ සැකයකි උපදින්නේ

මා නිවසේ නැති අතරේ
කවුරුන් හෝ පැමිණ තිබේ
කවුරුද ආවේ නිවසට කවුරුද ආවේ


බිරිඳට සොහොයුරන් නොමැත
මා සොයුරුද අසනීපෙනි
මගේ යහළුවෙක් නිවසට ආවද මන්දා
ඊයෙත් හැන්දෑ වරුවේ
මා එනවිට මිදුල පුරා
තිබුණා මිරිවැඩි සළකුණු කාගෙද මන්දා//


බස්සිත් ඉතින් බස්සාට තට්ටුවක් දාල කිවුවා "අන්න අපේ තාත්ත ලියාපු සින්දුවක් යනව" කියල. අහෝ ඛේදයකි, ඉරකි, තිතකි. බස්සා අපේ තාත්ත ඒ සින්දුව ලිවුවැයි කියල දන්නෙ ඒ වෙලාවෙලු. ඉතින් මම බස්සගෙන් ලුණු ඇඹුල් ඇතුව අහගත්තා එදා.


ඔය නිසයි බස්සිට හිතුනේ "බස්සි ඩැඩා" වෙනුවෙන් බ්ලොගක් හදා දෙන්න. ඕන් ඉතින් බ්ලොග හැදුවයි කියමුකෝ...."බස්සි ඩැඩා" ට ඕනෑ විදියට ඒක කපා ඔප දමන්ට, ඔප දමපුවා මකන්ට ආදී මෙකී නොකී වැඩ වලට සෑහෙන කාලයක් ගතවුනා. දැන් ඉතින් බස්සි කියලා කියලාම "බස්සි ඩැඩා" ඒ ලියාපු සින්දු වල කතා වස්තුව සහිත ලිපි ලියනවා. බස්සි එවුවා ටයිප් කොරලා නිවාඩු වෙලාවට බ්ලොගේ දානවා.

මේන් මේ තියෙන්නෙ අපේ පියාණන්ගේ බ්ලොගට යන පාර.

"බස්සි ඩැඩා" ඉතින් ෆේස්බුකියෙ, ට්වීටරයෙ එහෙම ඉන්න කැමති එකක්යැයි. ඒ නිසා බ්ලොගට ගොඩවදින උදවිය අඩුයි. සින්ඩිකේටර කීපයකට අයදුම් කලත් ප්‍රතිචාරයක් නොමැත තවමත්. ඔය ගැන පස්සෙන් පන්න පන්න හොයා බලන්ට බස්සිටත් වෙලාව කලාව හිඟයි නෙව.

ඒ නිසයි මෙහෙම මාර්කටිo පාරක් බස්සිගේ නවාතැනේ පළ කොරන්ට හිතුවෙ.

මේ තියෙන්නෙ මම අපේ තාත්තා ලියූ සින්දු වලින් කැමතිම සිංදුව. ගායනා කරන්නෙ අයිවෝ ඩෙනිස්. මේකෙත් කතා වස්තුව තියෙනව බ්ලොගේ අලවලා.




 

සිතන්නෙපා ඔබ සිතන්නෙපා
අද මා සිටිතැයි සිතු සැනසිල්ලේ
ඔබට හොරා අන් අයට හොරා
මා හද වැළපෙයි නිති ළතැවිල්ලේ

උදාගිරේ රන් පහන් තරුව සේ
අවරගිරේ ඉරබටු තරුවක් සේ
උදේ හවා ඔබ පායා සැඟවෙයි
මගේ අඳුරු සිතු ආකාසේ

ඔබ පිළිබඳ සිතුවිලි පවනක් වී
පායා එයි ආදර සුවඳක් වී
අතීත සැමරුම් හද රිදුවන සඳ
ඔබ සැඟවෙයි නෙතු කඳුළක් වී


අවුල තියෙන්නෙ අපේ පියාණෝ දැන් ලියන සිංදු ගායකයින්ට දෙන්න අකැමති වීම. ඒකට ප්‍රධාන හේතුව තමයි ඉතින් සිංදුවක් නිකමට කියවලා බලන්න දෙන්න ගියත් අපේ සිංදු අයියලා අක්කලාගෙ තියන රැස්පොට් එක. ඒ නිසා දැන් තාත්තා ලියන සිංදු ගෙදරදි අපි අපිම කියලා ජොලියක් දානවා පමණයි.

කොහොමින් කොහොම හරි මේක තමයි බස්සි තාත්තාගේ බ්ලොග වෙනුවෙන් දාන ඇඩ් එක.

 




මෙය මුදල් ගෙවා ප්‍රචාරය කරන ලද දැන්වීමකි.


Saturday, October 5, 2013

සංවේගයෙන් දැනුම් දීමයි...!






හිම මිදෙන සීතල සැඳෑවක,
මිහිදන් කලෙමි මම
ජීවිතය..........
මිදෙන්නට පෙර කොපුල් තල මත,
දුඹුරු පස සිපගති කඳුලු බිඳු....


පාට පාටින් හැඩට දිලිසුන,
එකින් එක කැඩිකැඩී ඉහිරුන,
සිහින විසිරී තිවුනි මිහිමත,
සරත් සමයේ වියලි පත් මෙන්...........


යොදුන් ගනනක් පොළව කණිමින්,
දහදියෙන් රළු පස මොලොක් කර,
මිහිදන් කලෙමි මම,
ජීවිතය............


පොළව ඇතුලෙන් කෙඳිරි හඬකින්,
වේදනාවෙන් හුස්ම ගත්තා
ජීවිතය වෙලලා රිදුම් දුන්,
සදා නොමියෙන ඔබේ මතකය.


දෑත් බැඳගෙන අවට බලමින්,
සිවුරුහම් කර ප්‍රේම ගීයක්,
ඔබ ඇදුනි ඉදිරියට හෙමිහිට,
පස් කැටියකට පයින් ගසමින්.


ඔය දෙපා යට,
මගෙ ජීවිතය.
නිසොල්මන් වී
වැතිර හිටියා....


ඔබ ඇදුනි ඉදිරියට හෙමිහිට,
මුමුණමින් තව අලුත් තනුවක්.............




හ්ම්ම්ම්......... බස්සි බබා කාලෙ කඩු හරඹෙන් ගොතාපු පද වැලක්. මොන හේතුවක් නිසාද මංදා බස්සි මේ පද පේලියට ගොඩක් ආසයි. ඒකමයි කඩ්ඩ පොඩ්ඩක් ආලවට්ටම් දාලා සිංහලට හැරෙවුවෙ. අනික දැන් බස්සි ලොකු ළමේක් නෙව.





2004 දි බස්සි දහය වසරෙදි තමයි ඕන් මේ පහලින් තියෙන කවිය ලිවුවෙ. දන්නැද්ද ඒ කාලෙට හිතෙන පිස්සු සිතුවිලි.... ඕන් ඔරිජිනල් වර්ෂන් එකත් කියවලාම යන්ටකෝ...