Tuesday, October 8, 2013

හද සනහන නළරැල්ලක්






මගේ නෙතග කඳුලැල්ලත්
මුවග නැගෙන හසරැල්ලත්
සෙනේ සිතින් ඉවසන ඔබ
හද සනහන නළරැල්ලක්

ගිනියම් රන් අවුරැල්ලත්
ඇස් කකියන දූවිල්ලත්
මට සිහිලයි දුටුවිට ඔය
මුව හසරැල් මල් ඇල්ලක්

හද සයුරේ දියරැල්ලත්
පෙණපිඬුවක නැලවිල්ලත්
සිනහ කවඩි බස් තෙපලන
හැම මොහොතම සැනසිල්ලක්

හද කකියන සිතුවිල්ලත්
නෙත තෙමනා ලතැවිල්ලත්
නිවාලන්න දෝරෙ යවා
ආදරයේ වැහි ඇල්ලක්





කවි කාරියක් කිවුවාට කවි කෝ? කවි කෝ?? කිය කියා කිචි බිචි ගාන කුරුල්ලන්, කිරිල්ලියන් වෙනුවෙන්ම පළකරන ලද බස්සිගේ තවත් කවි ගෙත්තමක්.




Sunday, October 6, 2013

මෙය මුදල් ගෙවා ප්‍රචාරය කරන ලද දැන්වීමකි.



මේ පෝස්ටුව දාන්නෙ on behalf of අපේ පියතුමා. නැතහොත් "බස්සි ඩැඩා" වෙනුවෙන්. බස්සිගේ තාත්තාට බස්සිටත් වඩා තිවුනා ඔය ලිවීමේ උණ. ඉතින් "බස්සි ඩැඩා" ගත්තා පෑන අතට. ලියනවා, ලියනවා, ලියනවා. ඒ කාලේ සිට අද දක්වාම "බස්සි ඩැඩා" කවි, ගීත, වේදිකා නාට්‍ය පිටපත් වාගෙම කෙටිකතාත් ලියලා තියෙනවා බර ගානක්.



 
ඒත් ඉතින් තාත්තා අපි පුංචි කාලෙ ඉඳන් ලියන නිසා ඒ ගැන බස්සිට කිසිම විශේෂත්වයක් දැනුනෙ නෑ. බස්සිට ඉතින් තාත්තා "බස්සි ඩැඩා"ම තමයි.

දවසක් බස්සයි බස්සියි ගමනක් යනකොට බස් එකේ සින්දුවක් ඇහෙනවා...



 

මිදුලේ සුදු වැලි තලයේ
මිරි වැඩි සඟළක සළකුණු
දැක මා හද පතුලේ සැකයකි උපදින්නේ

මා නිවසේ නැති අතරේ
කවුරුන් හෝ පැමිණ තිබේ
කවුරුද ආවේ නිවසට කවුරුද ආවේ


බිරිඳට සොහොයුරන් නොමැත
මා සොයුරුද අසනීපෙනි
මගේ යහළුවෙක් නිවසට ආවද මන්දා
ඊයෙත් හැන්දෑ වරුවේ
මා එනවිට මිදුල පුරා
තිබුණා මිරිවැඩි සළකුණු කාගෙද මන්දා//


බස්සිත් ඉතින් බස්සාට තට්ටුවක් දාල කිවුවා "අන්න අපේ තාත්ත ලියාපු සින්දුවක් යනව" කියල. අහෝ ඛේදයකි, ඉරකි, තිතකි. බස්සා අපේ තාත්ත ඒ සින්දුව ලිවුවැයි කියල දන්නෙ ඒ වෙලාවෙලු. ඉතින් මම බස්සගෙන් ලුණු ඇඹුල් ඇතුව අහගත්තා එදා.


ඔය නිසයි බස්සිට හිතුනේ "බස්සි ඩැඩා" වෙනුවෙන් බ්ලොගක් හදා දෙන්න. ඕන් ඉතින් බ්ලොග හැදුවයි කියමුකෝ...."බස්සි ඩැඩා" ට ඕනෑ විදියට ඒක කපා ඔප දමන්ට, ඔප දමපුවා මකන්ට ආදී මෙකී නොකී වැඩ වලට සෑහෙන කාලයක් ගතවුනා. දැන් ඉතින් බස්සි කියලා කියලාම "බස්සි ඩැඩා" ඒ ලියාපු සින්දු වල කතා වස්තුව සහිත ලිපි ලියනවා. බස්සි එවුවා ටයිප් කොරලා නිවාඩු වෙලාවට බ්ලොගේ දානවා.

මේන් මේ තියෙන්නෙ අපේ පියාණන්ගේ බ්ලොගට යන පාර.

"බස්සි ඩැඩා" ඉතින් ෆේස්බුකියෙ, ට්වීටරයෙ එහෙම ඉන්න කැමති එකක්යැයි. ඒ නිසා බ්ලොගට ගොඩවදින උදවිය අඩුයි. සින්ඩිකේටර කීපයකට අයදුම් කලත් ප්‍රතිචාරයක් නොමැත තවමත්. ඔය ගැන පස්සෙන් පන්න පන්න හොයා බලන්ට බස්සිටත් වෙලාව කලාව හිඟයි නෙව.

ඒ නිසයි මෙහෙම මාර්කටිo පාරක් බස්සිගේ නවාතැනේ පළ කොරන්ට හිතුවෙ.

මේ තියෙන්නෙ මම අපේ තාත්තා ලියූ සින්දු වලින් කැමතිම සිංදුව. ගායනා කරන්නෙ අයිවෝ ඩෙනිස්. මේකෙත් කතා වස්තුව තියෙනව බ්ලොගේ අලවලා.




 

සිතන්නෙපා ඔබ සිතන්නෙපා
අද මා සිටිතැයි සිතු සැනසිල්ලේ
ඔබට හොරා අන් අයට හොරා
මා හද වැළපෙයි නිති ළතැවිල්ලේ

උදාගිරේ රන් පහන් තරුව සේ
අවරගිරේ ඉරබටු තරුවක් සේ
උදේ හවා ඔබ පායා සැඟවෙයි
මගේ අඳුරු සිතු ආකාසේ

ඔබ පිළිබඳ සිතුවිලි පවනක් වී
පායා එයි ආදර සුවඳක් වී
අතීත සැමරුම් හද රිදුවන සඳ
ඔබ සැඟවෙයි නෙතු කඳුළක් වී


අවුල තියෙන්නෙ අපේ පියාණෝ දැන් ලියන සිංදු ගායකයින්ට දෙන්න අකැමති වීම. ඒකට ප්‍රධාන හේතුව තමයි ඉතින් සිංදුවක් නිකමට කියවලා බලන්න දෙන්න ගියත් අපේ සිංදු අයියලා අක්කලාගෙ තියන රැස්පොට් එක. ඒ නිසා දැන් තාත්තා ලියන සිංදු ගෙදරදි අපි අපිම කියලා ජොලියක් දානවා පමණයි.

කොහොමින් කොහොම හරි මේක තමයි බස්සි තාත්තාගේ බ්ලොග වෙනුවෙන් දාන ඇඩ් එක.

 




මෙය මුදල් ගෙවා ප්‍රචාරය කරන ලද දැන්වීමකි.


Saturday, October 5, 2013

සංවේගයෙන් දැනුම් දීමයි...!






හිම මිදෙන සීතල සැඳෑවක,
මිහිදන් කලෙමි මම
ජීවිතය..........
මිදෙන්නට පෙර කොපුල් තල මත,
දුඹුරු පස සිපගති කඳුලු බිඳු....


පාට පාටින් හැඩට දිලිසුන,
එකින් එක කැඩිකැඩී ඉහිරුන,
සිහින විසිරී තිවුනි මිහිමත,
සරත් සමයේ වියලි පත් මෙන්...........


යොදුන් ගනනක් පොළව කණිමින්,
දහදියෙන් රළු පස මොලොක් කර,
මිහිදන් කලෙමි මම,
ජීවිතය............


පොළව ඇතුලෙන් කෙඳිරි හඬකින්,
වේදනාවෙන් හුස්ම ගත්තා
ජීවිතය වෙලලා රිදුම් දුන්,
සදා නොමියෙන ඔබේ මතකය.


දෑත් බැඳගෙන අවට බලමින්,
සිවුරුහම් කර ප්‍රේම ගීයක්,
ඔබ ඇදුනි ඉදිරියට හෙමිහිට,
පස් කැටියකට පයින් ගසමින්.


ඔය දෙපා යට,
මගෙ ජීවිතය.
නිසොල්මන් වී
වැතිර හිටියා....


ඔබ ඇදුනි ඉදිරියට හෙමිහිට,
මුමුණමින් තව අලුත් තනුවක්.............




හ්ම්ම්ම්......... බස්සි බබා කාලෙ කඩු හරඹෙන් ගොතාපු පද වැලක්. මොන හේතුවක් නිසාද මංදා බස්සි මේ පද පේලියට ගොඩක් ආසයි. ඒකමයි කඩ්ඩ පොඩ්ඩක් ආලවට්ටම් දාලා සිංහලට හැරෙවුවෙ. අනික දැන් බස්සි ලොකු ළමේක් නෙව.





2004 දි බස්සි දහය වසරෙදි තමයි ඕන් මේ පහලින් තියෙන කවිය ලිවුවෙ. දන්නැද්ද ඒ කාලෙට හිතෙන පිස්සු සිතුවිලි.... ඕන් ඔරිජිනල් වර්ෂන් එකත් කියවලාම යන්ටකෝ...








Friday, October 4, 2013

හතළිස් හයවෙනි කොටස : මගේ ආරක්ෂකයා


බස්සි ඉස්සරම හවසට ක්ලාස් ගිහින් එනකොට තනියට ආවෙ තාත්තා. තාත්තාට එන්න බැරි වුන දවස්වලට අම්මා හරි ආවා බස්සිව ගෙදර එක්කන් යන්න. කැම්පස් එකේ ඉඳන් ගෙදර යන්නත් රෑ වෙන හැම දවසකම තාත්තා බස්සිව පටවගෙන යන්න එන්න අමතක කලේ නෑ.

කැම්පස් එකේ එක එක උත්සව වලට එහෙම ඉඳලා බෝඩිමට යන්න රෑ වෙනකොට නම් බස්සිට බැචාලගෙ සහය පතන්න වෙනවා.

එපාම වෙන්නෙ ක්ලාස් යන්න එන්න යාලුවෙක් හොයාගන්න ගියාම.  සිමා ක්ලාස් බොහෝ වෙලාවට ඉවරවෙන්නෙ රෑ හතට අටට විතර. තනියම යන්න විදියක් නැති නිසාම බස්සි ක්ලාස් කට් කරගත්තු අවස්ථාත් බොහොමයි.



ඒත් බස්සා මගේ ජීවිතේට ඇතුලු වුන දා ඉඳන් මේ තත්වය වෙනස් වුනා. එදා ඉඳන් මගේ ආදරණීය ආරක්ෂකයා වුනේ බස්සා.

උදේ කැම්පස් යනකොට බස්සා බස්සි එනකම් පාර අයිනට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා. අතින් අල්ලාගෙන කැම්පස් කන්ද නගිනවා. ගොඩක් දවස්වලට ලෙක්චර් හෝල් එක ගාවටම බස්සිව ඇරලවලා තමයි බස්සා එයාගෙ ලෙක්චර්ස් වලට යන්නෙ.

හවසට බස්සිගෙ ලෙක්චර්ස් ඉවර වෙනකම් බස්සා අල බැම්මට වෙලා මග බලාන ඉන්නව. මහන්සියට බස්සිගෙ මූණ මැළවිලා. බස්සා බස්සිව තේ බොන්න කැන්ටිමට එක්කගෙන යනවා. කාටුන් බලබල තේ බොනකොට බස්සිගෙ මහන්සිය අතුරුදහන් වෙන බව බස්සා දන්නව.



හැන්දෑ වෙනකොට බස්සිගෙ අතින් අල්ලාගෙන පාරෙ අයිනට කරගෙන බස්සා බස්සිව බෝඩිමට එක්කාගෙන යනව.  රූම් එකට ගිහින් බස්සි කෝල් එකක් දෙනකම් බස්සා ගේට්ටුව ගාවට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා. ඊටත් පස්සෙ තමයි බස්සා හොස්ටල් එකට යන්න පිටත් වෙන්නෙ.

බස්සිගෙ ක්ලාස් ඇරෙන වෙලාවට මොන වැඩ තිවුනත් බස්සා එතනට එනව. ඒ නිසා බස්සිට එක දිගට ක්ලාස් කට් කරගන්න වුනේ නෑ කවදාවත්.

බස්සාට පුලුවන් හැම දවසකම එයා බස්සිව එක්සෑම් වලට එක්කාගෙන යනවා. එක්සෑම් එකට කලින් පිස්සු කතා කියකියා බස්සිගෙ හිතේ බය නැති කරනවා. එක්සෑම් ඉවර වෙන වෙලාවට ඇවිදින් හෝල් එක ඉස්සරහට වෙලා බලාන ඉන්නව.  එක්සෑම් ඉවර වෙන දවසට බස්සා බස්සිත් එක්ක ගාලුමුවදොර පිටියට යනවා. දෙන්නත් එක්ක හිතේ හැටියට රැල්ල පාගලා, වැල්ලෙ නටල එක්සෑම් අහවර වීම සමරනව.

බස්සිව ඉන්ටවිවු වලට එක්කාගෙන යන්නත් බස්සා නිවාඩු දාලම එනවා. බස්සිගෙ ඉන්ටර්විව් එක ඉවර වෙනකම් හොඳට එතන වටාපිටාව නිරීක්ෂණය කරනවා. එතන බස්සාගෙ සේෆ්ටි ටෙස්ට් එකෙන් ෆේල් වුනොත් ආයෙ එතනට යෑම බොරු!

බස්සා ළඟ ඉන්නකම් බස්සිට කිසි දේකට බය වෙන්න ඕනෙ නෑ. ගෙදරදි තනියෙන් ඉන්නකොට වුනත් හිතට බය දැනුනොත් බස්සි ටක් ගාලා බස්සට කෝල් කරනව. බස්සගෙ කටහඬ ඇහෙනකොටත් හිතට සහනයක් දැනෙනව.

බස්සිගෙ කලින් ඔෆිස් එක තිවුනෙ බස්සගෙ ඔෆිස් එක ළඟමයි. වැඩකරන වෙලාවත් හරිම නම්‍යශීලියි. බස්සිත් ඒ දවස්වල බස්සා එක්කම දවල් වෙලා වැඩට ගිහින් කට්ට කලුවරේ බෝඩිමට එනවා. බස්සා ඉන්නකම් බස්සි රාජාලියකුටවත් බය නෑ.




බස්සිගෙ අලුත් ජොබ නිසා බස්සාගෙ ඇස් මානෙන් ටිකක් විතර ඈත් වෙන්න සිද්ද වෙලා. දුකෙන් හිටියෙ ඒ ගැන. ඒ දුක වචනවලට පෙරලුවෙ නෑ බස්සටත් එතකොට දුක හිතෙන නිසා. ඒත් දැන් අවුල ලිහෙන්නයි යන්නෙ. බස්සිගෙ අලුත් ඔපීසිය ළඟටම තියෙන ගොඩනැගිල්ලකට බස්සලාගෙ ඔපීසියත් ගේන්න යනවලු. බස්සි මගබලාන ඉන්නවා බස්සත් එක්ක ආපහු අත් අල්ලාගෙන වැඩට යන්න එන්න ලැබෙනකම්.



බස්සගෙ රැකවරණය යටතේ ගෙවෙන හැම මොහොතක්ම බස්සිගේ මතක පොත රසගන්වනව.  


Monday, September 30, 2013

ඔයාගෙ සතුට තමයි මගෙත් සතුට???





"ඔයාගෙ සතුට තමයි මගෙත් සතුට. ඔයාගෙ සතුට වෙනුවෙන්, ඕනෙම දේකට මම කැමති වෙනවා." කාලෙකට ඉහතදි බස්සි බස්සාට දීපු පණ්ඩිත ටෝක්ස් තමයි මේ.


අහෝ අද උදෑසන වූ විපතක මහත! ඒ පඬි ටෝක්ස් සියල්ල හිරු දුටු පිණි මෙන් වියැකී ගියේය.

 
ජොබ් කටුව වෙනස් වුනාට පස්සෙ බස්සිට උදේ රැයින් පිටත් වෙන්ට සිද්ද වෙච්චි හැටි කලින් පෝස්ටුවක සටහන් කලා නෙව. එහෙමයි කියලා තනියම යන්ට පුලුවන්ය? වෙනදා දහයට ඔපීසි යන බස්සාවත් කොහොමහරි උදෙන් ඇහැරවාගෙන එක්කන් යන්නෙ තනියට.


ඕන් ඉතින් අදත් උදේ අපි ඩබල බස් එකක එල්ලුනා කියමුකො. (එල්ලෙන්නෙ වවුල්ලු තමයි. ඒත් ලංකාවෙ උදේට බස් වල යන හැම කුරුල්ලෙක්ටම වවුල් ක්‍රමේට තමයි ගමන යන්න වෙන්නෙ.)  බස් එකේ පොල් පටෝල වාගෙ සෙනග. ඔය සෙනග ගොඩ අස්සෙ කොහොමින් කොහොම හරි මට අපේ බස්සව මග ඇරුන.





වටයක් බෙල්ල කරකෝලා බලද්දි මෙන්න බස්ස ඉන්නව මට පස්ස හරෝගෙන. සෙනග ගොඩේ එහා පැත්තට හැරෙනව කියන එක මෙලෝ ජගතෙකුට කොරන්ට පුලුවන් දෙයක් නෙමෙයි. ඉතින් බස්සිත් හෝල්ට් පහයිනෙ කියලා ඉවසා වදාරන්න හිතුවා කියමුකෝ.


ඊගාව හෝල්ට් එකෙන් නැග්ගෙ නැතැයි සුදු ලස්සන කිරිටිස් කෑල්ලක්. සෙනග ගොඩේ දුෂ්කරක්‍රියා කොරද්දිත් ඇහැ කොනට අහු වුනා ඒ තරමට ලස්සනයි. හීනියි, සුදුයි, කොණ්ඩෙ ලොකු රවුම් කැරලි, ලාවට මේක් අප් පාරක් හෙම දාල, නිල් ඩෙනිම් කලිසමකුයි, සුදු ටී ෂර්ට් එකකුයි ඇඳලා. හිතේ මවාගන්ට පුලුවනි නෙව?


මෙන්න මේ වාගෙ ටිකක්. 





 
පස්ස හරෝගෙන හිටියත් සැරෙන් සැරේ බස්ස ඉන්න දිහාවට ඇහැ යන්නෙ මටත් හොරෙන්. මෙන්න බොලේ අර  සුදු ලස්සන කිරිටිස් කෑල්ල සෙනග පීරාගෙන ඇවිත් බස්ස ගාව ලෑන්ඩ් කොරලා. බස්සගෙ මූණ දිහා කන්න වගේ බලාගෙන ඉන්නව.


බස්සගෙ උපවිඥානයට දැනෙන්න ඇති නෙව කෙල්ලො දෙන්නෙක්ම එකපාර බලන් ඉන්න බව. (බස්සි සහ සුදු කෙල්ල) බස්ස හැරුන අර කෙල්ල පැත්තට. ඕන් ඒකි බබා වගේ බිම බලා ගත්ත.


බස්ස ආපහු ජනේලෙන් එළිය බලාගෙන යනව. අරකි ආපහු ඔලුව උස්සල බස්සගෙ මූණ රූපගත කොරන්ට පටන් ගත්තෙ නැතැයි.


බස්සිගේ ඉරිසියාවේ රතු කට්ට පැන්න. ජන ගංගාව පීරාගෙන නොසැලී කෙල්ල සහ බස්සා අතරට යාත්‍රා කලා. කෙල්ලව හෙමීට එහාට තල්ලුවක් දාල බස්ස ගාව ඉඩක් හදා ගත්තා. බස්සා බස්සිගෙ ඉන වටේ අතක් යවලා වැටෙන්න නොදී අල්ලා ගත්තා. බස්සි අර කෙල්ල දිහාවට හීන් රැවුමකුත් පාස් කලා.





බස් එකෙන් බැස්ස විතරයි බස්සා මගෙ දිහා බලබල හිනා වෙනව. කාල හමාරයි. වැඩේ නෝන්ඩි වෙලා. ඒ අවස්ථාවේ පටන් මේ දක්වාම අති සාර්ථක ලෙස මා බස්සාගේ හිනාවට ලක්වෙනවා. අර කියාපු පණ්ඩිත කතාව බැදල කාල අභාවප්‍රාප්ත වෙන්න වෙලා බස්සිට.


මං අහන්නෙ මේක මට විතරක් තියෙන දෝසයක්ද? ආදරේ ඇත්තටම ඔය කියන තරම් පරිත්‍යාගශීලීද? පරාර්ථකාමීද?


"ප්‍රේමය නම් රාගයෙන් තොර සඳ එලිය සේ අචින්ත්‍යයි" කියල කියන්නනම් ලේසි ඇති. එහෙනම් බස්සිගෙ හිතේ බස්ස ගැන තියෙන්නෙ ප්‍රේමයක් නෙමෙයිද? ඇයි හත්දෙයියනේ එහෙම නෙමෙයි කියන්නෙ කොහොමද?


බස්සිට හිතෙන විදියට නම් මෙතනදි ප්‍රේමයයි රාගයයි කියන්නෙ එකම ගෙත්තමක් වියන පාට දෙකක නූල් පොටවල් දෙකක්. ඔව්, දාරක ප්‍රේමය, මාතෲ ප්‍රේමය, සහෝදර ප්‍රේමය වාගෙ ප්‍රේමයේ එක එක කැටගරි තියනවා නෙව. ඒවයෙදි තත්වය වෙනස්.


ඉතින් එදා කියාපු පණ්ඩිත කතාව අදින් පස්සෙ බස්සි මෙන්න මේ විදියට වෙනස් කරනවා.


"ඔයාගෙ සතුට තමයි මගෙත් සතුට. ඔයාට මගෙත් එක්ක සතුටෙන් ඉන්න බැහැයි කියලා හිතෙන දවසට, ඔයාගෙ සතුට වෙනුවෙන්, ඕනෙම දේකට මම කැමති වෙනවා. හැබැයි, ඔයා මගෙත් එක්ක ඉන්න තාක් කල්, ඔයාව මගෙන් උදුරගන්න හිතන ඕනෙම එකෙක්ට වෙන්නෙ මගේ අතින් අභාවප්‍රාප්ත වෙන්න තමයි."





ඕක කිවුවාම අපේ බස්ස කියාපු දේ දන්නවැයි?


"අඩේ.... ඒක නම් මරු. මට තරහ තියන කෙල්ලෙක් ඉන්නවනම් ඒකිව සෙට් කරගන්නයි තියෙන්නෙ. මුන්දෑ ඒකිව මරලා හිරේ යනවා. මට සදා සැනසිල්ලයි."

අනේ මගේ හොට මොකටද?


හතළිස් පස්වෙනි කොටස : සාප්පු සවාරි සහ හිරකූඩු



සාමාන්‍යයෙන් පිරිමි ළමයි සාප්පු සවාරි යන්න අකැමැතීලු. ඒක බස්සිගෙ යාලු කිරිල්ලියො ගොඩාක් දෙනෙක් නිතරම කරන පැමිණිල්ලක්. මේ හේතුව නිසාම බස්සිටත් නිතරම යාලුවන්ගෙ තනියට සාප්පු සවාරි යන්න ආරාධනා ලැබෙනවා නිතරම. බස්සිලාගෙ කැම්පස් එක තියෙන්නෙ රෙදිපිලි සාප්පු වලට ප්‍රසිද්ධ පලාතක නිසා මේ ගමන් බිමන් වලට ඒ තරම් කාලයක් ගතවෙන්නෙත් නෑ.

පිරිමින්ගේ සාප්පු සවාරි ගැන කවුරු කොහොම කතා කිවුවත් බස්සා නම් බස්සිත් එක්ක ඇඳුම් පැළඳුම් තෝරන්න යන්නත්, කඩවල් ගානෙ ඇවිදින්නත් කවදාවත් අකැමැත්තක් පෙන්වලා නැහැ. ඇඳුම් සීයක් විතර තෝරලා බලලත් බස්සිගේ හිතට හරියන ඇඳුමක් හොයාගන්න බැරිවෙන වෙලාවට බස්සාම තමයි වෙනත් ටවුන් එකකට ගිහින් හරි ගැලපෙන ඇඳුමක් හොයලා දෙන්න උනන්දු වෙන්නෙ.

බස්සාටත් අනිත් කුරුල්ලන්ට වගේම සාප්පු සවාරි යාම එපා කරපු සබ්ජෙක්ට් එකක් වෙන්න ඇති. ඒත් බස්සි වෙනුවෙන් බස්සා කිසිම අවලාදයක් නොනඟා ඒ කැපකිරීම කරනවා.

බස්සා කිසිම දවසක බස්සි අඳින පළඳින විදිය ගැන අනවශ්‍ය තහංචි දාලත් නැහැ.

"බස්සෝ ඔයාට බැරිද මටත් නිකමට වාගෙ නීතියක් දෙකක් දාන්න?" බස්සි සමහර වෙලාවට අහනවා.

"මොන නීතියක්ද?" බස්සා නළල රැලි ගන්වමින් මා දිහා බැලුවා.

"හ්ම්ම්ම්.... කොටට අඳින්න එපා කියන්න."

"ඉතින් බස්සියෝ ඔයා අඳින්නෙ ඩෙනිම් කලිසම්නෙ."

"ඒකත් ඇත්ත තමයි නේද..... එහෙනම් වෙන මොකක් හරි එකක් කියන්න."

"ඒත්...... ඇයි?"

"නිකම්, ආසාවට වගේ."

"නංගියෝ, කුරුල්ලෙක්ගෙ, සමනලයෙක්ගෙ ලස්සන පේන්නෙ කූඩුවක හිරකරගෙන ඉඳිද්දි නෙමෙයි. ඒගොල්ලො නිදහසේ ඉගිල්ලෙනකොට. ඔයාට නීතිරීති දාල කොටුකරලා තියාගන්න මට කිසිම වුවමනාවක් නෑ. ඔයාගෙ ආදරේ මට උපරිමයෙන් විඳින්න පුලුවන් වෙන්නෙ ඔයා නිදහසේ ඉන්නකොට."

"බස්සෝ...... එතකොට ඔයාට බය හිතෙන්නෙ නැද්ද මම ඔයාව දාලා යාවි කියලා?" බස්සි පරිස්සමින් වචන ගැටගැහුවා.

"මම දන්න එක දෙයක් තියෙනවා. ඔයා මට ආදරේ කරන තාක් කල් ඔයා මාව දාලා යන්නෙ නෑ." බස්සා මගේ කෙස් රොදක් ඇඟිලි දෙකක පටලවමින් ඈත බැලුවා. "දවසක ඒ ආදරේ නැති වුනොත්, ඔයා අසතුටෙන් මගේ ළඟ ඉන්නවාට මම කැමතිත් නෑ."

"හ්ම්ම්ම්......." ඒ කතාව බස්සිගෙ හිතට බර වැඩියි.

"නීති රීති එන්නෙ අවිශ්වාසයත් එක්ක. ආදරේ පදනම් වෙන්නෙ විශ්වාසය මත. එතකොට නීතිරීති වලින් බැඳලා දාපු කිරිල්ලියෙක්ගෙ හිතේ ආදරේකට ඉඩක් තියේවිද?" බස්සා මගෙන් ඇහුවා.

බස්සිට දෙන්න උත්තරයක් තිවුනෙ නෑ.

"ඔයා ඒ විශ්වාසය කඩ කරන්නෙ නෑ කියලා මට විශ්වාසයි. එහෙනම් මම නීති දාලා ඔයාව හිර කරන්නෙ මොකටද?"



Sunday, September 29, 2013

තව දුරයි මාවත



නිමිත්ත : ලියුකේමියා රෝගයෙන්, සහෝදර පාසලක සමවයසේ සිසුවෙක් මරණයට පත්වේ.





ගෙවී ගොස් ඇත වසන්තය
තුරු හිසක රත් කුසුම් පිබිදුන
සරු කෙතක හිරු කැළුම් ඉහිරුන
නිමා විය විහඟ ගීතය
හදවතට මල් හැඟුම් කැන්දන


දවාලයි ගත නැගෙන දාහය
හමා එයි වියලුන සුළo රැල්
රෝහලේ කවුළුවෙන් හෙමිහිට – එකතු වී සේලයින් සුවඳට
යොමමි නෙතු කවුළුවෙන් එපිටට
සරත් හිරු රැස් පෙලයි නයනත


ඇට මිදුළු කකියවන සියුම් වේදනාවක්
රුධිරයට මුසුව පැතිරී ඇදෙයි, ගත වෙලෙයි
නියුරෝන කම්පිතව දුබල හද වෙවුළුවයි
ඇදුම් කන ළය මඬළ සුසුමකින් සසළ වෙයි


බලාපොරොත්තුව…… යළිදු මා පුබුදුවයි
ගගනත වළා කැටි මත
තරු අමුණලා පා කල
බලාපොරොත්තුව……


රෝහල් ඇඳට රහසේ – ජීවය ගෙනා පෙරසේ
දිනිඳු රැස් දිසිසේ – මුවට හසකැන් වළා පිවිසේ


උදා විය සොඳුරු ගිම්හානය
හරිත තුරු වියමන් – සරසා රක්ත පැහැයෙන්
දසත අතුරා නිසoසල බව – පළවා හරියි විහඟුන්
තවත් වියලෙයි සුසුමන්
තවත් උණුසුම් වේය කඳුළැල්


හැලෙයි රත් පැහැ කොල එකින් එක
නග්න තුරු අත් පියකරුයි, විළිබරයි
අහස වැලපෙයි – කළු වළා විසිරෙයි
සුළඟ සසලයි – කවුළු දොර හඬ දෙයි


සීතළ…. ලේ නහර කකියවන
ඇස් කෙවෙනි බොර පාට කරවන
කොපුල් තල කඳුළෙන් තෙමාලන

මද පවන සීතලයි
කඳුළු ඊටත් වඩා වැඩියෙන් සීතලයි


යළි නැගෙයි ගත වේදනා
ගයත් සැම දිවි රැක දෙනුව ආයාචනා
කැටි කරන් හද සීතළ
හෙලමි හදවත – නිසල වූ වා තලයට


එද සියල්ලෙහි අවසානය?
විඳි වේදනා අවසානය.
මා තව බොහෝ දුර යා යුතුය………..



ප.ලි.

බස්සිගේ "මාරාන්තික නිල් චිත්‍රපටය" ලිපිය කියෙවුවායින් පසු ඉස්සර ලියූ කවි ඉතුරු වී නැද්දැයි බොහෝ දෙනා විමසූහ. මේ ඒ කුරුලු යාලුවන් වෙනුවෙන් පෝස්ට් කල වසර හයක් හතක් පැරණි කවියකි. හොයාගත්තේ පරණ Physics ටියුට් එකක අන්තිම කොළයේ තිබිලාය. හොඳ වෙලාවට බස්සිගේ නංගීගේ අධ්‍යාපනික උනන්දුව නිසා ටියුට් එක ගිනි දෙවියාට බිලි නොවී තිවුනේය.