Sunday, October 20, 2013

මේ සතියේ ජයග්‍රාහකයා වන්නේ.....




බස්සි ඊයෙ පෝස්ටුවත් එක්ක පොඩි පහේ ප්‍රශ්න විචාරාත්මක තරඟයක් පැවැත්වුවා නෙ කුරුලු යාලුවො කස්ටිය වෙනුවෙන්. මේ තියෙන්නෙ බස්සි අහපු ප්‍රශ්නෙ;

බස්සිට පට්ටම නම වැටෙන්නෙ ඒ ලෙවල් ඉවර වෙලා ඩ්‍රයිවින් ඉගෙන ගන්ට ලර්නර්ස් යන කාලෙ. ඒ තමයි "නයිට් රයිඩර්"

බලමු කවුද මේ නමට හේතුව නිවැරදිව අනුමාන කරන්නෙ කියලා. නිවාඩු දවස නිසා නිවැරදි පිළිතුර මුලින්ම කොමෙන්ට් කරන කෙනාට බස්සි දෙනවා පොඩි තෑග්ගක්.


ඕං ඉතින් බස්සිගේ නවාතැනට ගොඩවදින කුරුලු යාලුවො සෙට් එකත් මේක ගැන එක එක ජාතියේ නා නාප්‍රකාර උත්තර කොටලා ගිහින් තිබුනාලු.


රෑ වෙන්න කිට්ටුව ට්‍රේන් වෙන්න යන නිසා කියලා චාමික මලයා කියාපි.
අක්කා රෝද 2න් වත් යන්න ට්‍රයි කොරලද දන්නේ නැ නේද ? කියලා රසික මල්ලි අහපි.
කොහේ හරි Turbo boost පාරක් දාන්න ඇති කියලා නාඩි තුමා guess කරද්දි,
high speed යන හින්දා කියලා දිලිනි කියාපි.
වාහනේ සයිඩ් මිරර්, හෝන් එහෙම ලස්සනට තියාගෙන යන හින්දා කියලා ඩොකා කියාපි,
වාහනේ පාරට දාන්නෙ රෑ ජාමෙ නිසාලු ඩී.ජේ. කියන විදියට.
ඔමා කියන්නෙම අනිවා ඩෙෆා ටර්බෝ බූස්ට් සීන් ඒකක්මයි කියලා,
වාහනේ පුරුදු වෙන්න කලින් වාහනේට කතා කරනවා නේද?? කියල ප්‍රියා අහනවා,
හිරූ අක්කා අහනව වාහනේට නැග්ග වෙලාවේ ඉඳලා බස්සි තනියෙන් කියෝනවා ඇති නේද කියාල,
නුවාටයි බස්සටයි තරඟෙට සහභාගි වෙන්ට බෑ නෙව කොන්දේසි වල හැටියට.
අරූ, ඩූඩ්, දමිත්, මැලේ එහෙම බස්සිට තෑගි එවන්ට කරදර වෙයි කියලා දුකෙන් උත්තර දුන්නෙ නෑලු ඕං..... 
 

හ්ම්ම්... ජයග්‍රාහකයාගෙ නම කියන්ට කලින් මම උත්තරේ කියල ඉන්නම්කො.


ඉඟියක් තිවුනා නෙ පෝස්ට් එක පුරාම. බස්සි ඒ කාලෙ හරීම උසයි. ;) නමත් "කොටර්" නැත්නම් "කොට හාමිනේ". හා දැන්වත් හිතාගන්ට බැරිද උත්තරේ?


කොට නිසා හරියට පාර පේන්නෙත් නෑ. පුරුදු වෙන්නෙ උස වෑන් වල නෙ. ඉතින් බස්සි ඩ්‍රයිවින් සීට් එකේ ඉඳගන්නෙ කුශන් කොට්ට දෙකක් විතර තියලා උස හරියන්ට.


දැන්වත් හිතාගන්ට බැරිද උත්තරේ? ඔය නයිට් රයිඩර් කාර් එකේ පින්තූරෙ බලලාවත් කියන්නකෝ.




ලර්නර්ස් එකේ අයියලා අක්කලා කියන්නෙ උස වැඩි කමට එලියෙ ඉන්න මිනිස්සුන්ට බස්සිව පේන්නෙ නෑ කියලා. නයිට් රයිඩර්ගෙ කාර් එක වාගෙ බස්සි යන වාහනෙත් ඔටෝ යනවා කියලා බයවෙලා පාරෙ ඉන්න මිනිස්සු ආපහු ගෙදර දුවනවාලු.


ඔන්න ඕකයි සිද්ධිය.

ඉතින් මේ සතියේ ජයග්‍රාහකයා වන්නේ.....

පපර පප් පපා.....න්.....!!!

මං තුමීම තමයි නේද?

මොකද අන්තිමේ මම ම නෙව හරි උත්තරේ කිවුවෙ!!!



Saturday, October 19, 2013

නම්

 

අපි හැමෝටම තියෙනවා නමක්. බොහෝවිට නම් දෙකක්, නම සහ වාසගම. අද වෙනකොට ගොඩාක් අයට වාසගමට අමතරව නම් දෙකක් තියනවා, කැමති නමක් භාවිතා කරන්න. තවත් සමහරු දරුවන්ට ආදරේ වැඩිකමට නම් තුනක්, හතරක් නෙමේ හයක් විතර දාන දෙමවුපියොත් ඉන්නවා. කැම්පස් එකේ බස්සගෙ යාලු කුරුල්ලෙකුත් ඉන්නවා එහෙම නම් ගොඩාක් තියන. එයාගෙ නම ලියන්නනම් පේලි තුනක්වත් යනවා.


බස්සි අද කියන්න යන්නෙ ඒ නම් ගැන නෙමෙයි. ආදරේට කියන තවත් නම් වර්ගයක් ගැන. ඒවට අපි කියන්නෙ නික් නේම්ස් නැත්තම් කාඩ් කියලා.


බස්සිට බබා කාලෙ තාත්තා ආදරේට කිවුවෙ "දූප්පුරා" කියලා. ඉතින් බස්සි තාත්තාට කියන්නෙ ඒකට ගැලපෙන්ට "තාත්තුරා" කියලයි. 




ඔය තාත්තුරා කියන එක වෙනස් කර ගන්න බස්සිට පුලුවන් වුනේ කැම්පස් යන කාලෙදියි. ඇයි ඔය නමින් අපේ තාත්තාව හඳුන්වපු ගමන් සේරම උන් බඩ අල්ලන් හිනා වෙනවා නෙව.


කොහොමින් කොහොම හරි ගෙදෙට්ට නංගි බබෙක් ගෙනාවට පස්සෙ බස්සිට තිවුන "දූප්පුරා" කියන නම "අක්කිරියා" කියල වෙනස් වුනා. ඒ නම දාන්ට නම් පුරෝගාමී වුනේ අපේ අම්මා. ඒකට හරියන්ට නගාට කියනව "චූටික්කා" කියල.



"අක්කිරි" කියන නම කොයි තරම් දුරට රෙජිස්ටර් උනාද කිවුවොත් අපේ අම්මයි තාත්තයි අදටත්, කවුරු එක්ක කතා කලත් මාව හඳුන්වන්නෙ "අක්කිරියා" කියලයි. "කිරියා" කියද්දි දන්නෙ නැති උන් හිතනවා ඇති ගෙදර හුරතලේට ඇති කරන පූසා කියල.


ඔය නමෙන් ඇරෙන්න මගේ සැබෑ නමින් කැඳවීමක් ලැබුනොත් ඉතින් අනිවාර්යෙන් මොකාක් හරි බාල්දියක් තමයි. අම්මා ඉස්සර "යශෝධා සම්මානී.... මෙහාට එනවා..." කියාපු ගමන් කකුල් කෙටි දෙක මැන්ඩලින් ගහන්ට ගන්නවා අපූරුවට.


ඔතනින් පස්සෙ තමයි ඉක්කෝලෙ කාලෙ නම් පටබැඳීම පටන් ගන්නෙ.


බස්සිට මුලින්ම නමක් වැටුනෙ කොන්වන්ට් එකේ ප්‍රයිමරි කෑල්ලෙදි. ඒ කාලෙ බස්සි ගොඩක් මහතයි. පෙරලි පෙරලි තමයි යන්නෙ. ඒ ගමනට ගැලපෙන විදියට තුනේ පංතියෙ යාලුවො තියාපු නම තමයි "ඩෝලෙ".


හයේ, හතේ, අටේ, නමයේ පංතිවලදි කියාපු නම් නං ඇත්තටම මටවත් මතක නෑ.


ආපහු නම්බු නාම රාශියක්ම ලැබුනෙ දහයෙ පංතියෙ යාලුවො සෙට් එකට වැටුනාම. ඒ කාලෙ බස්සිගෙ මහත නම් අඩුවෙලා හොඳටම. ඒ වුනත් යාලුවො හැමෝම බස්සිට වඩා උස නිසා අහන්න ලැබුන මුල්ම නම තමයි "කොටර්". ඕක එකොලහට යද්දි මොඩිෆයි උනා "කොට හාමිනේ" කියලා.






ඒ වගේම "පුටු කකුලා", "ඩේවිඩ් පීරිස්", "පීටර්" වාගෙ නමුත් කාලෙන් කාලෙට ආවා. ගියා.

 
කට්ටියට රෙස්ලින් පිස්සුව තිවුන කාලෙ හැමෝටම රෙස්ලර්ලාගෙ නම් දාන එක ට්‍රෙන්ඩ් එකක් වුනා. ඒ කාලෙ බස්සිට වැටුන නම තමයි "රේ මිස්ටීරියෝ"! ඒකෙත් හැටි. ඌ තමයි ඒ කාලෙ හිටපු රෙස්ලර්ලාගෙන් කොටම එකා.




ඒ වාගෙම කොල්ලෙක් කතාකලාම ඇඹරෙන්න අසහාය හැකියාවක් තිවුන යාලුවන් අතරෙන් දෙවැනි ස්ථානය හිමි කරගත් හින්දා බස්සිට "රඟ සොබා අංක දෙක" කියන ගෞරව නාමයත් ලැබුනා.


ඒ ලෙවල් කාලෙ කස්ටියට පාඩම් වැඩ ගැන එහෙම පොඩි පොඩි උපදෙස් දෙන්න පුලුවන් තත්වෙකට ආවට පස්සෙ බස්සි නිකංම "බොස්" උනා.





 
ඊළඟට පට්ටම නම වැටෙන්නෙ ඒ ලෙවල් ඉවර වෙලා ඩ්‍රයිවින් ඉගෙන ගන්ට ලර්නර්ස් යන කාලෙ. (ෆේල් උනානම් අඩු ගානෙ ඩයි නෝනා කෙනෙක් වෙන්න හිතාන. ;) ) ඒ තමයි "නයිට් රයිඩර්" 

බලමු කවුද මේ නමට හේතුව නිවැරදිව අනුමාන කරන්නෙ කියලා. නිවාඩු දවස නිසා නිවැරදි පිළිතුර මුලින්ම කොමෙන්ට් කරන කෙනාට බස්සි දෙනවා පොඩි තෑග්ගක්.


කැම්පස් කාලෙ බස්සිට ඉතින් නම් වැ
ටිම අනිවාර්යයි නෙව ඉක්කෝලෙ තිවුන නම් කන්දරාවෙ හැටියට. ගිය ගමන් බස්සිගේ වැඩ හොඳහැටි තේරුම් ගත්තු දෙක වසරෙ අයියලා දාපු නම තමයි "අන්ද මන්ද". ඔය නම දිග වැඩි නිසා කස්ටියම කතා කලේ "ඒ.එම්." කියලයි. පස්සෙ කාලෙකදි බස්සිගෙ බැචාල බැචීල එකතු වෙලා මේ චාටර් නම "ඒම්" (Aim - ඉලක්කය / අරමුණ) විදියට එඩිට් කලා.



බස්සා නම් තැබීමේ කරළියට එන්නෙ ඊට පස්සෙ. බස්සාත් නම් තැබීමේ එක්ස්පර්ට් කෙනෙක් ඔහොම හිටියාට. "මැටි හාවි", "චූටි නිපී", "ටුට්ටු", "බායියා" වාගෙ නම් ලිස්ට් එකක්ම තියෙනවා බස්සා දමාපු. මේ දවස්වලනම් වැඩියෙන්ම භාවිතාවෙන නම "තඩියා". මොකද ජොබ් කරන්න ගත්තාට පස්සෙ බස්සි ටික ටික මහත් වෙන්න අරන්.


හොඳා අර මුලින් අහපු ප්‍රස්නෙටත් උත්තරේ අනුමාන කරලාම යමුකො. බස්සිගේ පවුලේ සමීප මිතුරන්ට සහ බස්සාට තරඟයට ඇතුල් වීම තහනම් හොඳේ. 


Friday, October 18, 2013

මාරක බස් ගමන (සංවේදී හදවත් ඇත්තන් කියවන්නට එපා හොඳේ!)


කස්ටිය දවස් පහේ ලෝන්ග් වීක්එන්ඩ් නිවාඩුව රසවින්ඳාට පෞද්ගලික අංශයේ රැකියා කරන අපි වාගේ අසරණයන්ට ඒ චෑන්ස් එක ලැබුනේ නැත. ඒ වෙනුවට බස්සිට ටිකක් වැඩිපුර මහන්සි වෙන්නට සිද්ද වුනේ දවස් පහේ වැඩ ලෝඩ් එක දවස් හතරකින් ඇද හමාර කිරීමටය. වැඩට අකමැත්තක් නැති නිසා අවුලක් නැතත්, ගෙදර බලා පියාඹන්නට වුනේ අද උදේමය.



බස්සානම් ඊයේ රාත්තිරියේම ගෙවල් බලා ඉගිල්ලී තිවුන නිසා බස්සි බෑග් මලු දෙකත්, ලැප් කෙටියත් උස්සාගෙන වැනි වැනි තනියම ගෙදර කොටන්නට වුනේය. බැරිමරගාතේ අලුත් පාලමෙන් බසයෙන් බැස කටුනායක බස් එකක එල්ලුනේ ඉක්මනට ගෙදර යන්නට තිවුනු දැඩි උවමනාව නිසාය. (දැන් අහපල්ලා ඉගිල්ලෙන්ට පුලුවන්කම තියෙද්දි ඇයි බස් වල ගියෙ කියලා. බෑග් මලු තුනක් එල්ලන් තටු ගහන්ට බස්සි දුවන්නේ පැට්ට්‍රෝල් වලින් යැ?)


ආවු අප්පා!! හිස් ආසන තිවුනේ එකෝම එකක් ය. ඩයිවර්ට පිටිපස්සේ සීට් එකය.




 
බස්සිත් ඉඳගෙන ඇබ දෙක කනේ ගසාගත්තේය. සිංදුවක් අහන්නට ඉස්පාසුවක් ලැබෙන්නේ ගමනේ යෙදෙන අතරතුරේ විතරක් නිසා ය. විනාඩි තුන හතරකින්ම බස්සිට මේ බස් ගමනේ වෙනසක් දැනෙන්නට විය.


ඔලුව උස්සා බැලූ විට බස් කාරයා පත්තෑයෙක් වගේ පාර පුරාම යනවාය. හරියට පාර උගේ වගේය. පෝය දවස නිසා වාහන නම් අඩුය. ඒත් බස්සි දන්නා තරමින් පාරෙ යන උන්ට අඬගසා ලැයිසොං දෙන්නේ නැත.



ඊගාව හෝල්ට් එකේ බස් එක නැවැත්තූ ගමන් ඩැයිවර් මල්ලි (පොර නම් මල්ලියෙක්ම විය යුතුය. අවුරුදු විස්සක, විසි දෙකක විතර පෙනුමක් ඇති එකෙක් ය.) ආසනයෙන් උඩට ඉස්සී ඉහට උඩින් වූ වයර් කෑලි දෙකක් අමුණන්නට උනේය. පොර මහත් උනන්දුවෙන් අමුනා ඇත්තේ ටී.වී. වයර් එකය.


යක්කල මුල්ලේ පැවැත්වූ ***ස්ටාර් (සුපර් ස්ටාර් නොවේ!) සංගීත ප්‍රසංගය කියන අකුරු පේලිය තිරයේ දිස් වුනේය.

බස්සිගේ පෝං එකෙන් ආසාම සිංදුවක් කනේ වදින්නේය.

You can keep me
Up on the phone all night
We say let's hang up on three
But we don't ever do it
Ain't it crazy
How after all this time
We got that you hang up
No, you hang up kinda love
We got that you hang up
No, you hang up kinda love


ටී.වී. තිරය දෙස බලන බස්සිගේ ඇස් උඩ ගියේය.

Volume 38
Volume 39
Volume 40 - 41 - 42


ඩැයිවර් මල්ලියා තවත් වැඩේ අත ඇර තිවුනේ නැත. මිනිස්සු නගින පාටක් නැති නිසා වාසනාවට 45න් වැඩේ හමාර උනේය.

 
දැන් බස්සිට සිංදුව ඇහෙන්නේ මෙහෙමය.


I still get the goosebumps
I felt the first time
That I saw you <<


ඇත්තටම හරිම සතුටුයි. අපි මේ ගමට ආපු පළවෙනි වතාව තමයි මේ.....


Girl, you had me hooked on 
that beautiful view........
 
කෝ සද්දේ....!!!

 
I know that this thing we have
Won't ever change
That's why I have
The confidence

 

දෙන්න මල්ලිලා අත්දෙක උඩට උස්සලා.... කෝ කෝ?? ඔය මදී.... කෝ මට ඇහෙන්නෙ නෑ තවම.... (ඌ නම් පුදුම බීරෙක්ය. හෙඩ් ෆෝන් දෙක පලාගෙන මටත් නරඹන්නන්ගේ හූව ඇහෙනවාය.)


No, you hang up kinda love
We got that you hang up
No, you hang up kinda love


අත්දෙක කට ගාවට අරන්.... තව හයියෙන්!! (මූ මේ කියන්නේ ගෘප් එකට හූ කියන්න කියලා විය යුතුය.)


බැරිම තැන බස්සි ප්ලේයරය ඕෆ් කර දැම්මාය. හෙඩ් ෆෝන්? එවුවා කන් දෙකේම තියෙන්නට ඇරියේය. ඇස් පේන්නෙත් බාගෙට වෙච්චි කොට තවම ලෙඩක් නැතුව වැඩ කොරන කන් දෙක බස්සිට වටිනවාය.




එතකොට බස් එකේ යන අනිත් මිනිස්සුන්ගේ කන්??

බස්සිටත් ඇතිවුන ලොකුම ප්‍රස්නය ආන්න ඒකය.


ඒත් පුදුමය කියන්නේ එකෙක්වත්, එකෝම එකෙක්වත් ඒ සංගීතයට විරුද්ධ වුනේ නැති එකය. බස්සි වාගේම ඒ අයත් ඕකට විරුද්ධ වී පලක් නැති බව අත්දැකීමෙන් දන්නවා ඇතිය. ඒත් අපි ගෙදරදී ටී.වී බලන්නේ වොලියුම් පහළොවට නැත්නම් දහසයට අටවාගෙනය. මේ ආසන්න වශයෙන් ඒ වාගෙ තුන් ගුණයක ශබ්දයකි.


ඉතිං මේ අවනඩු කාට කියන්නද?

ඔව්. ඩැයිවර්ට, කොන්දාට විරුද්ධව නැගී සිටින්නට හැක. ඒ වාගෙ සිද්ධියක් දැනට වසර තුනකට විතර පෙර සිදු වුනේය.

 
ඒත් සිකුරාදාවකි. බස්සි කැම්පොස් ඉඳන් ගෙදර යන්ට බස් එකට නැග්ගේය. බස් එකේ බස්සිගේ ඉක්කෝලෙ යාලුවෙක් හා එයාගේ මවුතුමිය වාඩිවී සිටියේය. යාලුවා අලුත් නැවෙන් කොළඹ කැම්පොස් එකෙ සෞන්දර්‍ය පීඨයට ගොඩබහින්ට යනවා ය. උන්දෑව ඒකේ වෙල්කම් එකකට එක්කාන ගිහින් ආපහු එන ගමනය. දවසම රස්තියාදු වී මවුතුමියට තද ඔලුවෙ කැක්කුමක් හැදිලාය.


බස් එක පිටත් උනේය. සිංදුව නැතුව රෝද කරකැවෙන්නේ නැති නිසා කන පැලෙන්නට බස් කැසට් පටයක් වාදනය වන්නට විය. ස්පීකරය ඇත්තේ අපේ ඔලුවට උඩිනි.


යාලුවාගේ අම්මාට අමාරු බව පෙනුන නිසා කොන්දොස්තරගෙන් ටිකක් ගත් පසු බස්සි පළමු පන්දුව එල්ල කලේය.

"අංකල් කැසට් එකේ වොලියුම් පොඩ්ඩක් අඩු කරන්න පුලුවන් වෙයිද?"

කොන්දා ඇස් දෙක දොට්ට දාගෙන මා දිහා බැලුවේය. "බස් වල යන පළවෙනි දවසද?" කින්ඩි හිනාවක් දැමූ ඒකා මා සිටි පැත්තවත් බැලුවේ නැත.


දෙවන වර කොන්දාට පන්දුව එල්ල කලේ යාලුවාය. "අංකල් කැසට් එකේ වොලියුම් පොඩ්ඩක් අඩු කරන්න පුලුවන් වෙයිද? අපේ අම්මට හොඳටම උණ. සද්දෙ වැඩි නිසා අමාරුයි."

"හා" කොන්දා සෙනග අතරේ අතුරු දහන් වුනේය. සද්දය අඩු වීමක් නම් වුනේ නැත.


යාලුවාගේ අම්මා අමාරුවට ඇස් වල කඳුලු පුරවාගෙනම යලිත් වරක් කොන්දාට පන්දුව එල්ල කලේය. කොන්දා එවරද අති සාර්තකව අඩියක් පසුපසට තබා කඩුල්ල මුවා කර බේරුනේය.

හරි යන පාටක් නැත. යාලුවාගේ අම්මාට ස්පීකරයේ වයරය පෑගුනේ එවිටය.

"හොඳින් බැරිනම් නරකින්. ඇයි දෙයියනේ නැත්නම් බස් වල යන මිනිස්සු ටික කාලෙකින් බීරො වෙලා නෙව නවතින්නෙ." ඇන්ටි ගේමට එන්ටර් වු
නේය.


වත්තල ටවුන් එක පහු වෙනකොට ඇන්ටිගේ මෙහෙයුම සාර්තක විය. කැසට් අඳෝනාව අවසාන විය. මගියෝ ගමනේ ඉතුරු ටික සැනසිල්ලේ ගමන් ගත්තේය.


 

බස් එකේ තවමත් කන පැලෙන්න සිංදුව වාදනය වෙන්නේය. රබර් ආවරණ අස්සෙන් රිංගන කරච්චලයත් බස්සිට ඔලුවේ කැක්කුමක් ඇතිකරේය. ඒ අතරේ ඩැයිවර් මලයා බස් එක එලවන ගමන් ඇස් බෙල්ල කරකවා ටී.වී. එක බලන්නේය. පොර ගමන පුරාම Rear view mirror එක කියා වරද්දාගෙන තිවුනේ ටී.වී. තිරය ය. වරින් වර side mirror එක යැයි වරද්දාගෙන රෝස පාට ජංගම දුරකතනයකටත් එබුනේය.


කොහොමින් කොහොම හරි පණ බේරාගෙන ගෙදර එන්න ලැබුන එක ගැන බස්සිට සතුටුය.

Thursday, October 17, 2013

මළ අශ්වයාගේ කතාව






අහලා තියෙනවාද මේ පැරණි කියමන?

"ඔබ ධාවනය කරන්නේ මළ අසෙකු බව දුටු වහාම ගතයුතු හොඳම උපාය උගෙන් ඉවත්වීම ය."
මේක මේ පැරණි ඉන්දියානු කියමනක් ලු. බස්සි හිතන විදියට මේ කියන්නෙ යුධ අශ්වයෝ ගැන.



ඒ කාලෙ එහෙම වුනත් අද කාලෙ එහෙම වෙන්නෙ නෑ. මැරිච්ච අශ්වයන් ධාවනය සම්බන්ධයෙන් අද කාලෙ රජයන් විසින් මීට වඩා බොහොම දියුණු සහ සංකීර්ණ ක්‍රමෝපායන් අනුගමනය කරනවා.





මෙන්න මේ වාගෙ ;



1. පෙරට වඩා සවිමත් කසයකින් අසුට තැලීම.

2. අසරුවන් මාරු කිරීම.

3. මළ අශ්වයාගේ ධාවන හැකියාව තක්සේරු කිරීමට කොමිසමක් පත් කිරීම.

4. විදේශ රාජ්‍යන්හි මළ අසුන් ධාවනය සිදුවෙන ආකාරය අධ්‍යයනයට විදේශ සංචාරයක් සංවිධානය කිරීම.

5. මළ අසුන් ධාවනයට එක් කල හැකි පරිදි තත්ව ධාරක පහත හෙළීම.


6. මළ අශ්වයන් "රාජ්‍ය අනුග්‍රහය යටතේ ජීවත්වන" අශ්වයන් ලෙස වර්ගීකරණය කිරීම.

7. මළ අශ්වයන් ධාවනයට බාහිර කොන්ත්‍රාත්තුකරුවන් බඳවා ගැනීම.

8. ධාවන වේගය ඉහල නංවනු වස් මළ අශ්වයන් කිහිප දෙනෙකු එකට ගැටගැසීම.

9. මළ අශ්වයාගේ වේගය වැඩි කිරීමට විශේෂ පුහුණු සැසි සංවිධානය කිරීම.

10. මළ අශ්වයන් ආහාර නොගන්නා බැවින්, ඔවුන් සඳහා යෙදවිය යුතු වැය ශීර්ෂ අවම බවත්, එබැවින් මළ අසුන් පණ ඇති අසුන්ට වඩා සක්‍රිය දායකත්වයක් ජාතික ආර්ථිකයට ලබාදෙන බවත් ප්‍රසිද්ධ මාධ්‍ය හමුවක් සංවිධානය කර ප්‍රකාශ කර සිටීම.

11. සියලුම අශ්වයන්ගේ කාර්ය සාධන ප්‍රමිතීන් පහත හෙලීම.

12. මළ අශ්වයාට උපදේශක තනතුරක් හෝ තානාපති තනතුරක් ලබාදීම.



Tuesday, October 15, 2013

මොඩ්ලීන් කිරිල්ලී





තුන් රෝද රියේ ෂූටින් වලට ඉගිල්ලී
කොට සාය අතින් ඇද ඇද හදන කිරිල්ලී
අඟල් හතරක හීල් එක උඩද නොසෙල්ලී
ඔෆිස් පඩිපෙල නගියි මොඩ්ලීන් කිරිල්ලී


දිගු නීල දෙනෙත මත හරිත පැහැ අඳුන් ලා
අයන් කල කෙස් කැරලි ඉස් මුදුනෙ බැඳුම් ලා
රෝස තොල් පෙති වසා රතට සායම් උලා
මද සිනහ නගන්නී පාට සිත්තම සලා


කැමරාව සහ අඩුම කුඩුම ටික අතට හුරු
දෑත් ගොබ පුරාවට නෙක ටැටූ රටා දැරු
ෆොටෝ ෂූටින් එකට නැතුව බැරි වටින විරු
කුරුල්ලෝ වෙලෙති ඇගෙ අඳුන් සුවඳක සොඳුරු


හත්දහස ඉක්මවයි ඇඟලාපු මිනිගවුම
දහදහට ගන්ට බෑ උල් පාවහන් දෙකම
හුරුබුහුටි පසුම්බිය වටියි පන්දාහක්ම
තිස්දහස ඉක්මවයි මාල මුදු ඇන්දාම


එක ෆොටෝ ෂූට් එකකට ඇඳුම් විසිපහයි
ඒ වුනත් ටයිම් එක සේරටම පැය දෙකයි
ලහි ලහියෙ කොස්ටියුම් එකින් එක ගත වෙළයි
එකින් එක ලෙන්ස් මත සොඳුරු සිත්තම් මවයි


මූණ නොපෙනෙන ලෙසට පිංතූර ක්‍රොප් කරන්
දිගු දෙපා යුගලයට ග්ලෝ එකක් මුහු කරන්
ඕඩියන්ස් වැඩි වෙන්න සෙක්සි ටච් එක අරන්
ඩිසයිනර් වැඩ දමයි ෆොටෝ ෂොප් දිග ඇරන්

 
ෂූට් එක නිමා වී මහන්සිය සෝදලා
දහදියෙන් වෙලුනු මුව අලුත් වත්සුනු උලා
දාහෙ කොළ
තුන මිටට අරන් හසරැල් සලා
විඩාබර දෙපා අද්දමින් යයි පිටවෙලා

Friday, October 11, 2013

එකයි බාගයයි





ඔය පවුලෙ බාලයො කියන එවුවො ඉන්නවා නේද? හැමතිස්සෙම හරිම අවදානෙන් ඉන්නෙ තමන්ට කොයියම්ම මොහොතක හරි අසාධාරණයක් වෙනවද කියලා. කේක් කෑලි දෙකක් කපලා තිවුනානම් බලනව වැඩිමලා අත ගහපු එක තමන්ගෙ කොටහට වඩා ලොකුයිද කියල. ලොකුයි නම් එහෙම එතන තුන්වෙනි ලෝක මහා යුද්දෙ තමයි. බැරිවෙලාවත් කුඩා නම්? කතාවක් නැතුව කටට දෙකට වළඳනව තමන්ගෙ පංගුව.

බස්සිගෙ ගෙදරත් ඉන්නව නෙව ඔහොම සමාජ අසාධාරණේට විරුද්ධව නැගී සිටින බඩපිස්සෙක්. වෙන එකක් තියා ගෙදරදි බස්සි අම්මා තාත්තා එක්ක පොඩ්ඩක් හුරතල් වුනත් ආදරේ ලොකු පංගුව තමන්ට ලැබෙන්න ඕනෙ කියලා උන්දෑ වහාම යුද්ධ ප්‍රකාශ කරනව. ගෙදර බල්ලත්, පූසො සේරමත් උන්දෑගෙ තනි බුක්තියට වෙන් කොරගෙන තමයි ඉන්නෙ, ඉඳලා හිටලා හැඩ වැඩ නැති පූස් නැට්ටෙක් ඉපදුනොත් එහෙම ඔන්න අපිටත් අවස්ථාවක් ලැබෙනව 'පෙට් කැට්' කෙනෙක්ට උරුමකම් කියන්ට.




 
හුරතලේ වැඩි කමට මුන්දැගෙ බස් වල ගමන බොහොම සීමා සහිතයි. කොහේ යතත් තාත්තා හරි අම්මා හරි පස්සෙන් වැටී ගෙන එන එක තමයි පුරුද්ද.

මං එතකොට ඕ.ලෙවල් පංතියෙ. දන්නවෙනෙ ඉතින් ඒක ජීවිතේ සුන්දරම කාලෙ නෙව. පංති ඉවරවෙලා ටවුන් එකේ පොඩි රස්තියාදුවක් ගහලා බස් එකේ යාලුවො එක්ක කයියක් දාගෙන ගෙදර යන එක තරම් ආතල් එකක් නෑනෙ ඒ කාලෙ.

එදා අපේ බඩපිස්සා හෙවත් එකම සහෝදරීට ශිෂ්‍යත්ව පංති.  බස්සිගේම කරුමෙකට තාත්තට එදා දුර ගමනක් යන්න වෙලා, අරුන්දැට ට්‍රාන්ස්පෝට් දෙන්න විදියක් නෑ. ඉතින් බස්සිට සිද්ද වුනාලු අකමැත්තෙන් හරි ක්ලාස් ඉවරවෙලා පුංචි සුරතල් සහෝදරීවත් බස් එකේ එක්කාගෙන ගෙදරට දක්කාගෙන එන්න.

කිවුවට මොකද පුංචි හුරතලා ඒ වෙනකොට බස් වල ගිහින් තිබුනෙම නැද්ද කොහෙද....

ඕන් ඉතින් ක්ලාස් ඇරුනු ගමන් බස්සි බොහොම දුකෙන් යාලුවො සෙට් එකෙන් වෙන් වෙලා නගාගෙ පංතිය ගාවට ආවා. යාලුවො පස්සෙන් සපෝට් එකට ආවෙ නැත්තෙ ඇයි අහන්න එපා, උන්ටත් ලොකු ලොකු වැඩ තියෙනවනෙ.

ශිෂ්‍යත්ව පංතිය ඇරුනා. ළමයි භාගයක් විතර එලියට ආවට පස්සෙ මේං එනවා අපේ පොර වැනි වැනි. පොඩි එකාගෙ මූණත් මැලවිලා නිසා කඩේකට ගිහින් දෙන්නත් එක්ක අයිස්ක්‍රීම් දෙකකටත් වැඩේ දීලා ඇද්දුවා බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට.

මල හත්තිලවුවයි. යන යන හැම බස් එකකම කට කපලා සෙනග. අපේ පොර බස් එක දකිනකොට සෙනග වැඩී කියලා කෙඳිරි ගානවා. බස් එක ගියාට පස්සෙ කකුල් දෙක කකියනවා කියලා කෙඳිරි ගානවා. ඕනැ එකක් වෙද්දෙන් කියලා මං ඊගාව බස් එකට උන්දෑවත් ඇදගෙන නැග්ගාලු.

සෙනග කියලා ඉන්නෙ ඉතින් ඔක්කොම ක්ලාස් යන අපේ වයසෙ සෙට් එක තමයි. පුරුදු යාලුවො ගැන්සිය නැති අඩුව තදින්ම දැනෙනවා ඒ වාගෙ වෙලාවට.

"ආ... අද අම්මා ළමයවත් ගෙදර එක්කන් යනවා වගේ." බස් එකට නැගලා සුලු මොහොතකින් පිටිපස්සෙ සීට් එකක හිටපු එකෙක්ගෙන් සාදර පිළිගැනීමක් ලැබුනා. බස්සි අමාරුවෙන් කට පියාගෙන හිටියෙ දැන් කටින් වැටෙන හැම වචනයක්ම නගා පොඩ්ඩ ගෙදරට වාර්තා කිරීමේ අවදානමක් තිවුන නිසයි.

කොන්දා ආවා ටිකට් දෙන්න.

"එකයි බාගයයි." මං කිවුවා.

"කෝ බාගෙ?" කොන්දා ඇහුව. මං නිකට දික්කරලා නගා පොඩ්ඩව පෙන්නුවා.

අපේ එකා ඔරවලා මා දිහා බලාගෙන හිටියා. කට තාරා හොටයක් වාගෙ උල් වෙලා. "ඒක අසාධාරණයි." නගා පොඩ්ඩ ෆුල් වොලියුම් දාලා කියපි.




 
දෙයියන්ටම පෙනිච්චාවයි. මූ බස් එක මැද්දෙ අසාදාරනේකට විරුද්ධව නැගී හිටින්නයි යන්නෙ!

"මොකද්ද චුටික්කො අසාධාරණ?" වටේ පිටේ හිටපු කට්ටියම කන් දික් කරන් අහන් ඉන්නව උත්තරේ පිටවෙනකම්.

"මට බාගයයි. ඔයාට එකයි. ඔයා එකක් ගත්තනම් මටත් එකක් ඕනෙ. මාව බාගයක් විදියටද පේන්නෙ?"

දෙයියනේ පොළව දෙබෑ වෙලා මාව නොපෙනි ගියානම් ඒ වෙලාවෙ.

"මටත් එකක් අරන් දෙන්නකෝ. මට ඕනෙ. නැත්තම් මම අම්මට කියනවා......." පොර මගේ ගවුමෙ බෙල්ට් එකෙන් ඇද ඇද යුද්ධ ප්‍රකාශ කරනවා.

"කෝ ඉන්න නංගි මම ටිකට් දෙකක්ම දෙන්නම්." හොඳ වෙලාවට සීන් එක අවබෝධ කරගත්තු කොන්දොස්තර පිහිටට ඉදිරිපත් වෙලා එකයි බාගෙ ටිකට් එක මට දුන්නෙ අපේ නගාට ඇහෙන්න එහෙම කියාගෙන.

පොර ගමනෙ ඉතුරු ටික ගියෙ මට රව රවා. ඒකෙන් ලැබුන තෑග්ග තමයි මාසයක් විතර යනකම් අල්ලපු ඉස්කෝලෙ කොල්ලො බස්සිව දකිනකොට "අනේ මටත් භාගයක් අරන් දෙන්නකෝ" නැත්නම් "කෝ මගෙ භාගෙ" කියලා අහමින් බඩපුරා චාටර් කොරපු එක.

Wednesday, October 9, 2013

බ්ලොග් ලිවීම VS බොග දැමීම





ඊයේ රාත්තිරියේ බස්සි බ්ලොග් අඩවියට ගොඩවැදී කවියක් කෙටුවේය. කොටාපු කවියට බස්සාගෙන් විනාඩි කිහිපයක් ඇතුලත ප්‍රතිචාර ලැබුනේය. අපේ බස්සා තුමා හොරෙන්ම බ්ලොගට ගොඩ වැදී හොරෙන්ම පිටවෙලා යන නිසා කොමෙන්ටුවක් දැකීමත් ජයසිරි මංගලම් කාරනාවක්ය. ඒකට රිප්ලයි කොටා බස්සි ඇස් වහන ගැජමැටික්ස් එක පළඳාගෙන ඇඳට ගියේය.


අද වැඩ අහවර වෙන විට රෑ අටත් පහු වුනේය. ප්‍රොජෙට්ටු වලට යටවී සිටි නිසා බ්ලොග දිහා බලන්නට දවල් දවසේ ඔලුව උස්සන්ට බැරි වුනේය. බෝඩිමට ආ සැනෙන් කොලේ ලැප දිගඇරගෙන බ්ලොගට වැදීමය.



ඊයේ ලියූ පෝස්ටුවට පමණක් නොව පෝස්ටු කීපයකටම කොමෙන්ටු පළවී ඇති බව ජී මේලයා කියා සිටියේය. එක අතකින් උත්තර කොටන්නේ අනෙක් අතින් ඩිනර් වළඳන අතරේය.






කවියට මක්කා කියා ඇද්දැයි බැලීමට ඒක දිග ඇරියෙමිය.

කොමෙන්ටු වැලේ පහළින් මලපහ ගඳක් දැනුනේ එවිටය.

වහාම කොමෙන්ටු වැල පහලට දිවුවේ මොන වින්නැහියක් වෙලාදැයි බලා ගන්ටය.






බස්සිට මුලින්ම අමුතු චාටර් හැඟීමක් දැනුනේය. ඕනෑම කෙල්ලෙකුට පට්ට කුණුහරප වැලක් ඇසෙන විට ඒ හැඟීම ඇතිවෙන එක ස්වාභාවිකය. දෙවනුව දන්නා කුණුහරප දෙක තුනක් කටට ආවේය. (බය වෙන්න එපා එවුවා හයියෙන් කිවුවේ නැත.) පුදුමයකි! තුන්වනුව බස්සිට සතුටු හිතුනේය!!



මේ පුද්ගලයා බොග දමා ඇති බ්ලොග් පිටු බස්සි ඉහේ කෙස් ගානට දැක තියෙනවාය. බස්සි දන්නා විදියට ගෑල්ලමයි ඉදිරයේ කුණුහරප කියන එක සමහරුන්ට ඇති මානසික ලෙඩක්ය. ශ්‍රී ලංකාවේ නීති රීති අනුව එහෙම අයට විරුද්දව නඩු දාන්න පුලුවන්ලුය. (අෆ්ෆා ට්‍රැක් එකෙන් පිට නෙව මම මේ යන්නෙ!)



නමුත් මේ එවැනි මානසික විකෘතියකට උදාහරණයක් නෙමේය. මන්ද යත් ගෑල්ලමයි ලියන බ්ලොග් සහ පිරිමි ළමයි ලියන බ්ලොග් යන දෙවර්ගයේම අඩුවක් නැතුව මෙම බොග වැටෙන බැවිනි. බස්සිගේ නිරීක්ෂණ වලට අනුව මෙහි තීරණාත්මක සාධකය වී ඇත්තේ බ්ලොගේ සාර්ථකත්වය සහ යහපත් ප්‍රතිචාර සංඛ්‍යාවය.



ඉතින් දෙයියනේ බ්ලොග් ලෝකයේ ඉදිරියෙන්ම ඉන්න රචකයන්ගේ බ්ලොග් අඩවි වල බොග දාන්ට පුරුදු වුන එකෙක් මගේ පුංචි බ්ලොගට ඇවිත් බොග දාන එකෙන් කියන්නේ මේ බ්ලොගත් ඌට වටිනවා කියන එක වාගේ එකක් නේද?

 

බස්සි චමී4යූ බ්ලොග් අඩවිය කියවන්නේ අවුරුද්දකටත් කලින් ඉඳන්ය. බස්සිගේ බ්ලොග මුලින්ම සින්ඩි වලට ඇතුල් කර ගත්තෙත් චමී සහ මාතලන් ය. ඒ සහෘදයාගේ නම එල්ලාගෙන බොග දැමීම ගැන බස්සිගේ බලවත් අප්‍රසාදය ප්‍රකාශ කර සිටින්නේය.

 

බ්ලොග් ඇත්තේ කියවා රසවිඳින්ටය. සහෘදයන් හඳුනා ගන්ටය. බොග දමන්නට යන තැන බ්ලොග නොවේය. ඒකට යන්නට ඕනෑ වැසිකිලියකටය. මොන්ටිසෝරි ගියානම් ඒ ටික ඉගෙන ගන්නට ලැබෙනවාය. එහෙම නොගිය ඔබ ගැන බස්සිට කණගාටුය.





 

ඒ නිසා මින් පස්සේ බස්සිගේ බ්ලොගේ බොග දාන්නට එපාය. සිංහලෙන් ටයිප් කොරන්ට කොච්චර අමාරුද කියන එක බස්සි දන්නේ අත්දැකීමෙන්ය. ඔබ විනාඩි ගනනක් වැය කර කොටන කුණුහරප කොමෙන්ටුවක් මකා දමන්නට බස්සිට ගතවෙන්නේ තත්පර පහකටත් අඩු කාලයක්ය.

 

කොටන්නේ නැතුවම බැරිනම් කුණුහරප "බීප්" කොට  කොටලා බලන්නට හැකිය. උදාහරණයක් පහත දක්වා ඇත.

 

හැෑලපයෝ බලපන් මන්් මේ "බීප්" බ්ලොග් එකේ කමෙන්ට් දෙක තුනක් දැම්මා .මේ "බීප්" බැල්ලි ඒවා මකැැලා. තෝ ආයේ බ්ලොග් ලියලා ඉවරයි බැල්ලි . මගේ කමෙන්ට් ටික දාපන් "බීප්" නැතුව . තොට මොකක්ද මගේ අැඩුව ? තොගේ "බීප්" අල්ලන්නේ ලොකු "බීප්" වලට විතරද ? හ්

 

මේ කොමෙන්ටුව නොදුටුවානම් බස්සි අද මහන්සියට මුකුත්ම නොලියා නිදා ගන්නවාය. ඒ නිසා ඔබට තැන්කූය.